|
En toen kwam ze terug en……………….blijft ze… |
|
Door Simone Hopman
|
|
Sunday, 16 September 2007 |
 Het lijkt wel of de ene week met véél nog niet voorbij is of de volgend trappelt alweer vol enthousiasme om een plekje.Begin van de week kreeg ik een “nieuw kind” dat is op mijn leeftijd natuurlijk schier onmogelijk het is dan ook een kind op 4 pootjes, nl Oliver het kleine chihuahua hondje van mijn oudste zoon.Omdat zij er niet meer voor konden zorgen in de drukte van het bestaan met optredens en een baby heb ik, na er over nagedacht te hebben, besloten Oliver in huis te nemen en het laatste stukje van haar leven te laten genieten van aandacht en liefde en zorg.Ze wist het allemaal nog precies en geniet nu weer met mij samen van dingen met z’n tweeën doen. Voor Saar onze eigen Cavalier is het best wennen, en we zorgen er met elkaar voor dat ze het allebei leuk hebben. Gisteren hebben Oliver en ik de dierenarts bezocht en er is veel niet goed aan haar maar goed ze is tenslotte ook al 13. Een ernstige hartruis dus aan de medicijnen, opnieuw ingeënt en keurig zonder een kik te geven. En zo nog wat dingen. Het leven zo comfortabel mogelijk voor haar maken want daar geniet ze van. En eerlijk is eerlijk ik ook. Ze kan nog een jaar leven misschien 2 maar het kan ook ineens afgelopen zijn dat is moeilijk te zeggen. Maar daar heb ik me op voorbereid en we nemen het maar zoals het komt.
Max de parkiet heb ik woensdag moeten laten inslapen hij had een probleem in zijn ruggenmerg en had behalve in zijn kopje geen coördinatie meer met lopen ,zitten en klauteren wat ook niet was op te lossen. Catherien is nu alleen en als dat goed gaat en ze dat prima vindt laat ik het zo anders zal ik opnieuw een huwelijk voor haar moeten arrangeren. Maar goed de vorige ervaring leert dat, dat echt niet altijd goed gaat. Ik hoop dat we het nu een beetje gehad hebben met de verdrietige dingen want het is iedere keer weer moeilijk.
Het was een drukke week met een gospelplug een vergadering een lange montage en allerlei dingen daartussen door. Maar zoals het er nu uitziet wordt de volgende wel rustiger ik zou anders met vakantie geweest zijn en met alleen een fruitmand is dat hopelijk een eitje en kan ik es wat dingen doen die alleen maar leuk zijn en een beetje uitrusten.Lekker breien wat ik trouwens tussen de montage ook gedaan heb en Geert en ik werden er helemaal huiselijk van. Met die man is het altijd lachen en ik kom werkelijk geheel vrolijk thuis.En dat is af en toe ook echt nodig.
Ik merk dat ik na het afgelopen jaar veel te verwerken heb en mezelf kennende dat komt altijd pas na een lange tijd en niet meteen nadat de dingen gebeurd zijn.Maar ik weet dat ik het niet alleen hoef te doen God is erbij en gelukkig zijn er bidders in de gemeente. Daar zullen we de komende week dan ook veel van meemaken.]Vanmorgen is de start geweest van een week van gebed waarin we een eerst een info- avond hebben over de zorgkringen die vanaf januari gaan draaien en waarin het echt de bedoeling is dat we met elkaar in kleine groepen zorg dragen voor elkaar. Dingen delen en voor dingen bidden en samen zorg hebben voor elkaar naast de Bijbelstudies en gewone bidstonden. Dan elke avond een gebedssamenkomst om het werk voor het komende seizoen bij God te brengen wat wordt afgesloten op zaterdagochtend waarnaar de gemeentedag is en er ’s avonds gezamenlijk gegeten wordt.Helaas kan ik dat laatste onderdeel niet meemaken omdat ik naar de premiére ga van de musical waar mijn oudste zoon en schoondochter in meespelen. Maar ik ben blij dat de gemeente er is , vanmorgen achter de boekentafel gestaan en o dat word ik dáár hebberig van maar dat heeft bijna iedereen. Lezen het meest geweldige wat er is.
En verder ga ik de komende week dan eindelijk de tuin opruimen de tuinman komt over 2 weken om de wilg en de klimop tot normale proporties terug te brengen. En aangezien ik de herfst zíe naderen is het lekker als alles dan weer netjes en klaar is.Binnen branden de lampjes van de krans en de lantaarn al en ik kón het niet laten een kaarsje aan te steken.Genieten van kleine dingen is dat niet één van de meest belangrijkste dingen, ik denk het wel. En Oliver zeker ook want ze krult zich eens heerlijk op in mijn trui en denkt ik heb het goed laat de kou maar komen!!!! |
