|
Een week van dit en dat……… |
|
Door Simone Hopman
|
|
Saturday, 08 September 2007 |
 En dat is deze week zeker een week met allerlei dingen die er tussen door moeten terwijl het werk ook klaar moet maar gelukkig dat is gelukt.En dat heeft meer te maken met Gods genade dan met wat ik had in te brengen want dit was niet echt mijn week. Lichamelijk wat het gewoonweg drie keer niks van niks. Maar goed fibro en de huidige medicijnen doen zich van harte gelden. Ik lijk ’s morgens vroeg op mijn opoe van 95 en het duurt toch wel even voor ik weer gewoon in mijn eigen leeftijd ben gegroeid.
Oliver de kleine Chihuahua ging weer huiswaarts en ik mis haar echt ze was zo’n gezellige toevoeging in mijn dagelijkse leven en we konden lekker samen werken, lezen of wat dan ook want zo klein als ze is er was altijd wel een plekje waar ze in paste.Max de parkiet die na behandeld te zijn voor alle soorten schimmel en mijtachtige infecties en met gezalfde pootjes er weer bovenop leek te komen , heeft nu last van een soort evenwichtstoornis waardoor hij af en toe niet goed kan zitten en een vleugel laat hangen dus even afwachten en dan maar weer naar de dierenarts. En helaas is Jaquimo ons Mozambiquesijsje donderdagavond ineens overleden. Hij heeft zijn vrouwtje jaren lang overleefd , maar was inmiddels ruim 9 jaar. Dus een echt beestenweekje dat blijkt wel. De cavia’s , het konijn en onze Saar doen het prima dus dat is tenminste iets.Daartussendoor een doktersbezoek, de tandarts ook altijd een gezellig moment en de fysiotherapeut die ervoor tracht te zorgen dat ik met zo min mogelijk pijn de komende maanden ga doorkomen. Door medicatie is dat even niet anders. Helaas voor mij geen vakantie in Duitsland dat heb ik definitief af moeten zeggen dat zit er niet in.Maar ach dat is helemaal niet het belangrijkste, dat heb ik al naast me neer gelegd en zie uit naar het seizoen dat ook in de gemeente weer begint. En wat ik wekelijks van God mag ervaren in de diensten en de kring.
En als baken en anker loopt dan toch mijn werk overal doorheen en schrijf ik weer een Fruitmand en maak in Praiseprogramma’s.Met John donderdag een Fruitmand opgenomen en dat ging prima gelukkig. En dan is het fijn dat je mensen mag bemoedigen met een lied.Vanmorgen geluisterd naar de opname van New Day en wat een heerlijk stel jonge mensen die op een speciale wijze Gods lof willen zingen.En dat maakt mijn hele week weer goed daar doe ik het immers voor en hoop dat mensen erdoor aangeraakt zullen worden. De tuin schreeuwt om eindelijk die grote opruimbeurt die ik in mijn hoofd heb en de tuinman ga ik bellen om de Wilg weer te knotten en de klimop tot redelijke proporties terug te brengen. Dus ik moet er écht aan geloven en ga dan bekijken met de adviezen van Joke hoe ik het simpeler kan aanpakken.Verder ben ik nog steeds in de gooi- weg- en- ruim- op- periode, ik denk dat dat een typisch overgangsverschijnsel is. Dagelijks geniet ik van de update over Luca en alles wat daarmee samenhangt we kunnen met de foto’s van ons ventje inmiddels wel een enorme tentoonstelling beginnen die natuurlijk super zou lopen want wie is nou niet weg van dat koppie. Zijn mams wordt steeds beter met de camera want met Luca in de draagzak ziet ze kans hun beiden op de foto te zetten, ik bedoel maar een nieuwe carriére ligt voor haar in het verschiet.
Inmiddels is Groot Nieuws Radio op 1008 Am van start gegaan en voor mijn collega Evert ten Ham een droom die uitkomt en ik wens hem en zijn groep Gods Zegen toe met dit project.
Gisteren was het een vreemde dag , het zou mijn 34e trouwdag geweest zijn als Paul nog geleefd had. En ik heb dit keer heel veel teruggedacht aan toen. Het was prachtig warm weer wat ik tóen heerlijk vond. Nu ben ik dankbaar dat de herfst dichterbij komt. Paul die zo bang was voor paarden en tóch had gezorgd voor een witte koets met paarden waarmee hij van Bussum naar Huizen moest rijden. En open volgrijtuigen daarachter. Het was zo bijzonder. Zonder familie mijnerzijds die het wel vaker lieten afweten en dat was eerlijk is eerlijk een gemene kras over de geweldige dag. En die pijn laat zich ook wel weer even voelen op zo’n dag. Het restaurant waar de receptie en het diner was, is nu een mercedes garage geworden ook heel apart. Mijn schoonmoeder die er nog bij was en Frits de oudste broer van Paul, nu is alleen Miel er nog zijn middelste broer. Maar het was een bijzondere dag en ik zal hem nooit vergeten.Tijdens de gewone vrijdagse boodschappen kwam ik Ingrid tegen mijn vroeger hoofdleidster die getuige was bij mijn huwelijk en we keken éven samen terug naar 34 jaar geleden. Want zij was erbij. Ik vind het best eenzaam wanneer je weduwe bent want je kinderen waren er niet bij en die hebben het natuurlijk niet meegemaakt. Maar ook die dingen horen erbij en die moet je dragen. En dat kan ook want ik weet immers dat ik het niet alleen hoef te doen God is er bij álle dagen.Heel lang geleden (zo voelt het wel tenminste) schreef mijn handwerkjuf bij wie ik zuchtend leerde sokkenbreien een versje in mijn poëzie album. En dat eenvoudige versje zegt alles:
In Gods handen ben je veilig,
Hij houdt over je de wacht
Al Zijn doen is wijs en heilig
Hij bewaart je dag en nacht
Hij zal je zodanig leiden
Dat je eenmaal zeggen moet
Aan het einde van je strijden
Heer Uw weg met mij was goed. |
|
Last Updated ( Saturday, 08 September 2007 )
|
