|
Een gewone week en toch weer bijzonder |
|
|
Door Simone Hopman
|
|
Sunday, 22 July 2007 |
 \wouter Muller/Pukul Terus Het kan zo heerlijk zijn een gewone week met alle gewone dingen erin. En daar geniet ik extra van als ik weet dat de volgende niet zo gewoon zal zijn want dan krijgen we een nieuw kozijn in de voorgevel.En als ik aan iets een verschrikkelijke hekel heb is het wel aan geklus(al hoef ik dat zelf niet te doen) in , aan en rond het huis.Ik ben vast afkomstig van de Franse adel die een kasteel compleet uitwoonden en dan vrolijk vertrokken naar een vers kasteel en achter hun rug werd het kasteel dat ze verlieten dan opgeknapt.Kortom ik ben, dat is zonneklaar niet geschikt voor verbouwingen, verfpartijen, nieuwe keukens en badkamers en wat niet al. En toch moet het zo af en toe.Dus gaan we alles met plastic afdekken en zal ik mét glimlach de aannemer ontvangen die om ½ 8 graag mevrouw, wil beginnen.
Nee ik geniet van een gewone week, waarin alles een beetje lekker loopt.Gelukkig niet super warm dat is al helemaal niet mijn ding. Lekker rustig op de weg dat is absoluut hélemaal mijn ding en overal makkelijk parkeren en zelfs de verschillende supermarkten waren lekker stil dat is nog es rap boodschappen doen.Woensdag bezochten mijn nazaten de Efteling en waren Saar en ik gezellig samen en kon ik fijn opschieten. Tussendoor steeds foto’s van Luca bekeken en wat een prachtig mensje zo klein maar ook zo compleet. Het doosje met inhoud gepost en het is óók nog aangekomen. Ja ik weet de posterijen doen niet anders ,maar je weet maar nooit. Mijn vriendin Joke en ik maken plannen om begin volgend jaar naar Israël te gaan en ook dat programma begint leuk vol te lopen. Het is mijn droomwens en die lijkt nu toch in vervulling te gaan.
En verder was er gewoon het werk, nou ja dát was toch wel weer bijzonder , een fruitmandje zoals gewoonlijk en twee Praisen, en daarin moest ik mijn Indië programma maken en dat is altijd een hele kluif.Want de emoties lopen hoog op als ik dat samenstel, of ik nu Mari Pulang draai, Vrouwen van Toen, Veteranenvrouwen of Selamat Jalan Indisch Kind in al die liederen is Paul even héél dichtbij.Ik doe het elk jaar sinds zijn overlijden in 1999. Aan Praise op Zaterdag begon ik een maand voor zijn dood en in dat jaar heb ik de eerste gemaakt, toen nog met mijn zoon Victor achter de knoppen,. Speciaal voor de herdenking van de beeïndiging van de oorlog in Nederlands-Indië op 15 augustus 1945. Wat tegenwoordig ook door de media aandacht aan wordt besteed.
En twee dagen later na de bevrijding brak in Indië de burgeroorlog uit en kwamen de mensen opnieuw in de kampen terecht. Nederland heeft nooit goed begrepen of willen begrijpen dat er ook dáár vreselijk geleden is.Pas in 1988 kwam er een monument en dat was toch wel erg laat. Daarom ben ik na de dood van Paul begonnen met het verzamelen van muziek en maak ik jaarlijks een programma waarin ik een muzikaal monument opricht voor hen die daar de dood hebben gevonden, voor hen die naar Nederland moesten komen en hun moederland nooit meer terugzagen, en voor hen die daar heen werden gestuurd om de oorlog te bedwingen.Nu vandaag de dag weten we allemaal wat en hoe het wel en niet had gemoeten, maar daar hebben die mannen die daarheen gestuurd werden weinig aan.En al had je zoals Paul in 4 kampen gezeten duurde de oorlog een leven lang maar wie wist van je angst verdriet en pijn delen met anderen?? Ach ze begrepen het niet en wilden niet luisteren, dus werd je stil en verwerkte het in jezelf .Je probeerde te wennen aan alle nieuwe gewoonten van het vaderland.Wouter Muller zegt het heel treffend:
Van sambal goreng naar frikandel, van zonnesteek naar kippenvel, van klappermelk naar Amstelbier, van bottol tjebbok naar wc-papier.
Hij verwoord heel veel gevoelens op prachtige wijze op zijn CD’s Indisch hart, en Pukul Terus. Als altijd eindigen we met het Indische Onze Vader.Ook in de studio kon ik het maar net volbrengen maar Jon aan de andere kant hield me netjes overeind. Wat zou een programmamaker toch moeten zonder de techneuten, zonder hen zijn we nérgens, die jongens zijn zo’n wezenlijk onderdeel van wat ik doe, daar mag best es een VLAG voor gezwaaid worden.
Zaterdag lekker met een vriendin gegeten bij een bijzonder restaurant in onze onvolprezen Huizen.(www.kalkovens.nl ) En vanmorgen naar de dienst , en dan is het fijn om samen God groot te maken en om samen huisgezin van God te zijn en samen te delen waar je mee zit of wat je raakt.De rest van de dag is ook lekker gewoon en gaat nergens over. De Fruitmand voor de komende week is alweer geschreven en morgen weer een nieuwe Praise. En dat kozijn…… tja komen doet het er, op dit moment staat het in mijn achtertuin als een object van schone kunsten waar je van alles omheen kunt verzinnen en het glas staat in de gang, gezellig op twee houten latjes……. Het komt vast wel goed..hoop ik… ik zal het melden in de volgende ronde. |
|
Last Updated ( Sunday, 22 July 2007 )
|