 tulpen om te koesteren Omgevlogen is hij wel deze week, bedenk ik, terwijl ik luister naar de opname van Vicki Brown met 2000 mannen en Jan Vayne. En ik ben er opnieuw door geraakt tot in mijn merg. Wát een stem en wát een uitstraling. En wat bijzonder dat ik 15 jaar na haar dood dit nog kan laten horen. En deze week blééf in het teken van de zoektocht naar dit concert staan, want behalve de CD die er dan nu is dankzij het Harderwijks Christelijk Mannenkoor de Veluwse Zangers zoeken we ook nog de Video met het ruwe materiaal van dat concert. Er bestaat een video van de uitzending maar helaas zijn daar alleen de mannenkoren op te zien en geen solisten dus ook Vicki niet. Ik moet zeggen dat één mailtje naar de hele EO al veel info opleverde en ik hoop dat we uiteindelijk succes hebben. Zoeken is op zich wel heel leuk want je komt onverwachte mensen en dingen tegen en dat maakt zo’n week weer heel leuk. Mocht er een lezer zijn die iets weet of heeft……add comments!!!!
Voor de verandering stond ik ditmaal op donderdagochtend vroeg de ramen van de auto te krabben ipv met een vliegende storm richting Hilversum te waaien. En die vrieskou was best lekker maar helaas we zijn weer gewoon in de herfst beland want het is alweer voorbij
Toch waren er ook bijzondere momenten deze week. De vader van een vriendin die een zeer ernstige ziekte heeft en ook dit keer na een ingreep tóch weer naar huis mocht , ze hebben al zovaak afscheid van elkaar genomen in de familie en zie God geeft een nieuwe kans. Maar mijn vriend en oudcollega die zo ernstig ziek is zal hoogstwaarschijnlijk nog maar erg kort de tijd hebben om van zijn geliefden afscheid te nemen en de Thuisreis te aanvaarden. Dat kan me bij tijd en wijle naar de keel grijpen en het gevoel geven dat we op aarde allemaal verliezers lijken te zijn. Dan moet ik opnieuw teruggaan naar Gods woord wat zegt dat Jezus de wereld overwonnen heeft. En dan weet ik weer dat we meer dan overwinnaars zijn.Maar op aarde levend in een gebroken wereld moet je dat gegeven wel vaak opnieuw tot je laten doordringen.
Mijn broer Lex in Dalfsen had een onvoorzien ongeluk met zijn scootmobiel en werd zo ongeveer gelanceerd, gelukkig kwam hij er met kneuzingen af maar wat ben je dan blij dat het niet erger is. Je zou toch zeggen dat dat hele veilige vervoersmiddelen zijn maar helaas aan alles wat wij mensen in elkaar knutselen kleeft wel een ontbrekend bitje lijkt het wel. We hadden de commotie rond Ramon en Les Fréres Taquin met het winnen van de bronzen clown in Monaco, wat natuurlijk voor hen een glorieus moment geweest is . Heel leuk was het om hem gisteren even te horen in Open Huis bij Tom Herlaar en Yvonne Sprunken mijn eigen dierbare collega’s op Radio 5.
Maar nu ik steeds dichter naar de datum van 12 februari heenga heb ik best moeite met het leven en alle dingen die ik als HSP’er nou eenmaal sterker binnenkrijg dan een ander, en dat kan zo af en toe dagen geven die wat moeilijker te verteren zijn. Dan zijn telefoontjes en mailtjes die ik wissel met mijn broer en schoonzus kleine cadeautjes die ik elke keer weer als een verrassing aanvaarden mag. Gisteren kreeg ik ook nog een groot cadeau, een megabos tulpen met een kaartje waar op stond gewoon omdat we heel veel van je houden………………………………. Eén tissue was echt niet genoeg op dat moment.
Inmiddels heb ik het programma voor 10 februari voor de helft af en zoals elk jaar toch weer twee liederen ingestopt van toen…..Wat de toekomst brenge moge ditmaal uitgevoerd door Ronald Knol en Harold Kooij , en Soon I will be home. Op de één of ander manier wil ik rond die datum nog iets doen wat Paul weer even héél dichtbij haalt. En dat voelt goed.
Komende week mag ik twee keer naar Hilversum op donderdag gewoon en op zaterdag ook gewoon (vroeger dan) voor de opname met Harold en Ronald ivm hun CD Pure Delight. En dan staat Onno op het lijstje dus daar kan ik met een gerust hart heen te gaan die is behalve techneut ook een hele beste regisseur dus dat wordt een leuke ochtend. Maandag begin ik met de tandarts die wil mij graag elk half jaar es even zien om te kijken of we nog leuke dingen kunnen bedenken die mijn mond opleuken. Ik denk dat dat ook dit jaar wel weer een paar kronen zullen zijn. Maar daar zijn we samen erg goed in geworden de tandarts en ik. Hij in de behandeling en ik in het happen wat ik vre-se-lijk vindt. Ook het kiezen van de kleur en wat er verder nog aan toestanden bijhoren daar is hij sterk in, ik moet en mag mijn kaken pijnigen in het openhouden van mijn mond en dat is eigenlijk een prijs waard. Voor een fibro mét kaakgedoe is dat een glansrijke overwinning. Nu gaan we eerst maar eens kijken hoe het weekend gaat verlopen en bij de dag van vandaag lees ik een prachtig gezegde van Charles Spurgeon:
Forgiven sin is better than accumulated wealth. The remission of sin is infinitely to be preferred above all the glitter and the glare of this world’s prosperity.Psalm 31:1 Blessed is he whose transgression is forgiven, whose sin is covered. |
