Elina 7 weken

Allereerst lijkt zo’n Nieuwjaar een onbeschreven blad papier en je zou dat graag zolang mogelijk wit en onbezoedeld laten. Maar al na een paar dagen blijkt dat dat niet kan en dat het leven gewoon doorgaat met z’n moeite z’n pijn en z’n gelukkige momenten.

Op mijn verjaardag kreeg ik van een vriendin een prachtige kaart en het gedicht is iets wat ik graag met iedere lezer wil delen.

Het sluit prachtig aan bij mijn enige voornemen voor dit nieuwe jaar. Mijn zegeningen tellen. Ik denk dat we allemaal door alles wat ons in het klein en groot overkomt geneigd zijn de verdrietkant van het leven veel te veel speelruimte te geven.

En soms word je ook overweldigd door moeite die op je pad komen, ik weet daar alles van. Op Oudejaarsdag hoorde ik dat een hele goede vriend ernstig ziek is en niet lang meer te leven heeft naar de mens gesproken. Dat doet pijn voor hem en voor zijn vrouw en kinderen vreselijk moeilijk om te verwerken. Voor ons die eromheen staan net zo goed omdat behalve bidden en wat is er beter dan dat..niets, we daadwerkelijk graag van alles zou willen doen en dat op dit moment niet mogelijk is.

Toch is zijn getuigenis…. mijn tijden zijn in Gods hand…..  voor ons ook een troost en scharen we ons dagelijks om hen heen om hen bij Jezus te brengen.

Maar daarnaast zegeningen… een gelukkige vriendin die met zoveel blijdschap samen met haar man haar kindje draagt en volop bezig is met positiekleren ,de kinderwagen, gezond eten, de echo en al die dingen die nieuw leven met zich meebrengen. Ook dat brengt mijn tranen dichtbij juist omdat ik weet heb van de moeilijke situatie waar ook zij in verkeerd hebben en dan nu dit geluk wat God hen geeft en wat ik ze zo van harte gun.

Dan mijn kleindochter waar het zo goed mee gaat en waar ik zo blij mee ben.

Mijn kinderen alle vier waar ik zo veel van hou. Mijn werk dat altijd weer voldoening geeft en het contact onderling met collega’s die vrienden zijn geworden.

Mijn familie die voor een paar maanden geleden geheel buiten beeld was en waar mee ik nu samen een pot thee leegdrink en geniet van onze gesprekken en contact.

Mijn broer die bij mij thuis mijn verzameling van 124 sneeuwmannen gezien hebbende, waarvan híj denkt tjonge hoe kan je het sparen voor mij hoeft dat niet, in een winkel komt er één ziet staan en die koopt voor zijn zusje omdat zíj dat nou zo leuk vindt. Die sneeuwman koester ik dus tot het einde van mijn dagen.

Een opname waar ik naar uitzie en muziek waar ik weer helemaal van genieten kan. Een boek een gezegde een gedicht allemaal zegeningen die ik wil tellen.

Maar ook aan het begin van dit jaar is ineens mijn verleden weer springlevend en  moet ik alle zeilen bijzetten om daar richting aan te geven. Dat doet pijn en dat is moeilijk toch dwars door alles heen wil ik vasthouden aan Jezus die zegt Ik ben met je ál de dagen tot aan de voleinding der wereld…….

Inmiddels heeft het gewone leven zich weer aangediend. De zo geliefde kerstspullen slapen weer zoetjes in de kelderkast en de eerste hyacint staat alweer te pronken.

Mijn eerste Fruitmand is bijna klaar en de komende week ga ik weer gewoon naar de studio, en toch ook wel lekker het gewone ritme hoezeer ik ook heb genoten van de vrije dagen.

Veel opgeruimd kennelijk brengt het einde van het jaar dat mee dat je schift en wegdoet, en er staat zo het één en ander om uit huis te verdwijnen.

2007… we weten niet wat het gaat brengen en we hebben het maar af t e wachten en ach na een paar weken is dat ook weer gewoon, maar al is het onbekend land, samen met Jezus kunnen we dat veilig betreden……..Onderstaand stukje kreeg ik vandaag in de mail via God’s Daily Promises en dat is iets wat we allemaal nodig hebben: