|
Een week van wisselende emoties………. |
|
Door Simone Hopman
|
|
Sunday, 12 November 2006 |
 Oma en Elina Afgelopen zondag vierde mijn zwager de broer van mijn man zijn 70e verjaardag en dat was ,we wisten het vooruit, een bijeenkomst met Indisch buffet en ja dáár zijn we allemaal dol op. De toko waar dat vandaan komt kent elke Indiëganger in de omstreken als zijn broekzak. Maar aangezien mijn dochter en ik de dag ervoor nog een drukke dag hadden gehad met het ophalen van spullen was deze dag toch een dag waarin we last kregen van onverwerkte emoties en we zaten allemaal op onze eigen manier te kijken naar de dingen en ik kreeg het echt moeilijk om te zien hoeveel verdriet er kan zijn in het leven. Soms lopen dingen al jaren en omdat je er zelf middenin zit besef je dat helemaal niet meer zo. En soms kun je elkaar niet helpen omdat je het niet ziet, weet of begrijpt. Dan is het een opluchting wanneer er eindelijk toch dingen worden gedeeld. Ik maak dat nu met mijn ene broer mee en ontdek gaandeweg dat we weer samen een spoor lopen, dat ik nichtjes heb een een lieve schoonzus. Dat is de eerste winst uit een groot jarenlang gedragen verlies. We gaan er voor het eerst in ons leven eten met de Kerst en dat is iets waar ik nu al naar uitzie.
Na allerlei bespiegelingen moest ik die zondag toch ook vast wat streken aan de fruitmand doen en dat lukte ook gelukkig en zo togen we naar de verjaardag.De jarige was superblij met alle Indisch verpakte geschenken en het buffet was heerlijk. Zijn kleinkinderen hadden een heleboel indische zinnetjes geleerd en wij hebben er Opa kami van bewaard…….Eigenlijk was hij de 6e pas jarig en op die dag kreeg hij een extra cadeautje omdat Elina geboren werd. Helaas heeft papa Ramon de bevalling gemist hij zat in het vliegtuig huiswaarts. Maar een eerste kindje en dan in 5 uur moeder zijn is denk ik iets waar iedereen voor zou tekenen….. Wat een blijdschap ….Een nieuw leven, een wonder van God.Dinsdag gewerkt als een paard om op woensdag richting Ellecom te gaan en mijn kleinkind te gaan bewonderen en haar papa en mama te zien.Saartje mocht weer een dagje bij Opa Kami logeren en wij reden op tijd weg.En daar sta je dan met zo’n klein hoopje op je arm en dan kun je alleen maar denken Heer bewaar haar in haar leven en waak over haar. Zo lief en zo klein precies zoals ze moet zijn.Met moeder gaat het prima en ook Elina doet het geweldig goed. Alle cadeautjes waren helemaal leuk en de nog snel op dinsdag afgebreide sokjes van Annika stonden geweldig.Het was een fijne dag (behalve dan het knooppunt Velperbroek dat hadden ze van mij niet hoeven ontwerpen eerlijk gezegd, wat een onding terug dús de verkeerde afslag en gehoorzaam aan mijn tommetje omgedraaid en ’t nog es geprobeerd)De rest van de week bestond uit montage lekker vroeg dus dat scheelt in de files en boodschappen ed. Zaterdag hoefde ik voor het eerst niet bewust op tijd op te staan om te gaan omroepen. Dat was de vorige twee weken ook al zo maar toen hadden we juist op die dag de begrafenis en het op en neer rijden met allerlei naar en van de woonplaats van mijn moeder dus toen viel het niet zo op. Nu dacht ik wel even tja dat hoeft nooit meer vroeg bellen de lijn installeren of er heen rijden.Toch een beetje weemoed ik ben tenslotte als omroeper begonnen en ook dat is echt fijn werk. Hulde aan ál die mannen die van de omroepbeurten een feestje maakten we hebben het goed gehad met elkaar. Werk ligt er genoeg nu ik inval voor een collega dus ik ben een lekker end gekomen met de fruitmand buiten was het guur en regende het veel.Aankomende donderdag komt de tuinman de Leilinden plaatsen aan de voorkant en dan kunnen daar héél snel de lichtjes in want in de donkere dagen ga ik overal licht brengen.Lichtjes en kaarsen maar ik hoop ook het echte Licht op al die plaatsen waar het nooit komt misschien.Dicht om me heen en via de radio ook wat verder weg. Want immers het Licht is in de duisternis gekomen en dat is onze ultieme redding geworden.En ik klamp me vast aan Hem omdat Hij de Enige is die mijn hart kent en weet wie ik ben en ondanks dat veel van me houdt, en dat weten houd me op de been. |
