De Goede Herder

Gisteren was de begrafenis van mijn moeder, en het was voor de plaats waar ze woonde waarschijnlijk een ongekende gebeurtenis.

Voor ons als twee kinderen, schoondochter en twee kleinkinderen die mee gingen in die lange stoet van 13 volgwagens ook een hele aparte gebeurtenis.Mede omdat wij haar immers al lang niet gezien hadden en er vele ambivalente gevoelens meespeelden.

Mij is het meeste bijgebleven de muziek in de kerk. Ronald Knol orgel en Harold Kooij piano die op werkelijk onnavolgbare wijze liederen tot één prachtig geheel wisten te vlechten waarbij hun improvisatietalent alle ruimte kreeg.

Ik weet in ieder geval zeker dat wanneer ik ooit naar een begrafenis ga waarbij ik er weet van heb dat er grote problemen zijn in de familieverhoudingen ik in ieder geval zal zorgen dat ik reageer vanuit de barmhartigheid die ons door Jezus geleerd wordt.

Dat ik niet vanuit een kerk of een zaal of een aula mensen zal doorpriemen met boze blikken maar mezelf steeds voor zal houden dat elk verhaal twee kanten heeft. Dat degene die mij lief was op dat moment maar voor een deel door mij gekend wordt en dat veroordelen bij een gelegenheid zoals  voor ons de dag van gisteren was niet op zijn plaats is.

Misschien dat ik dan later eens kan vragen of ik die ándere kant ook eens mag horen…………

Voornamelijk naar de kleinkinderen toe was het een zeer pijnlijke aangelegenheid. Daar is het verdriet om de afwijzing die er al was behoorlijk versterkt. Jammer dat mensen niet zien wat ze beschadigen terwijl ze niet weten wat er echt speelt.

Het meest heeft mij verbaasd dat er door de predikant net zo werd gehandeld terwijl hij toch een preek hield over de Goede Herder.

Het heeft de dag een bittere ondertoon gegeven, ondanks de prima organisatie en de geweldige belangstelling voor mijn moeder dat zou ze zeker prachtig hebben gevonden.

Een moeilijke dag voor mijn broer die zo close met haar was en hopelijk kunnen we elkaar hierin tot een beetje steun zijn. Onder zijn leven is de bodem weggeslagen en dat is voor hem erg verdrietig.

Afgelopen donderdag hebben we omdat een aanleunwoning zo snel mogelijk leeg moet zijn al heel veel dingen met ons drietjes geregeld en dat was heel goed. Daarin hebben we ook wel wat dingen bespreekbaar kunnen maken .

Later in het mortuarium hebben we samen de kist gesloten en dat was voor mij een hele duidelijke afsluiting. Waar ik bang voor was dat is er niet meer.

Is er geen verdriet dan zal de lezer zich afvragen?? Jawel maar dat heeft nog niet de kans gehad om boven de rand uit te komen. Deze week was er één van overleven en staande blijven. En ik kan alleen maar denken mama wat heb je veel gemist wat niet nodig geweest zou zijn. Alle pogingen die we gedaan hebben zijn jammerlijk mislukt en dat is wél de grondtoon van ons leven geweest.

Misschien komt er ruimte voor iets nieuws kunnen we als kinderen en kleinkinderen nu toch opnieuw samen op weg gaan.

Voorzichtig en behoedzaam want een dun draadje kan heel snel breken is mijn ervaring . Denk maar aan de draad van een spinnewiel dat moet van dun ook naar de normale sterkte gaan en dan pas kun je het echt gebruiken.

Dat wil ik dan maar gewoon in de Handen van Jezus leggen Hij weet wel hoe het verder moet.