Zoeken
 

Wij Danken U
Pure Delight
Misschien vandaag
Overlijden
Door Simone Hopman   
Wednesday, 25 October 2006
Image
Gods nabijheid
  Ooit las ik een boek dat als titel droeg het leven kent geen pauze, en dat is deze onwezelijke week werkelijk van toepassing . Soms ben je in het ene deel van je leven druk met allerlei praktische zaken , zoals de badkamerverbouwing en het maken van je programma’s contacten en wat niet al meer. Maar op de achtergrond van je denken speelt zich een totaal ander leven af. Het denken aan toen aan nu aan vroeger en aan wat had kunnen zijn. Die donkere wolk van familieproblematiek was zodanig een deel van mijn leven geworden dat ik er helemaal aan gewend was dat die er hing.In de afgelopen week had ik opnieuw een ultieme poging gedaan om de verstoorde familie relatie die er al jaren was vlot te trekken en ik wist weer dat het niet gelukt was. Uiteindelijk kwam dat dan weer neer op de altijd brandende vraag waarom en wat is er mis met mij.Gelukkig dat ik het altijd weerbij Vader mocht brengen om in Zijn kracht voort te gaan.En wetend dat ik hoe ik me ook voelde voor hen moest blijven bidden juist om geen last te krijgen van wrok en verbittering. Zondagochtend heel vroeg kreeg ik een telefoontje dat mijn moeder was opgenomen in het ziekenhuis in Zwolle. Na wat heen en weer gebel erg duidelijk was het niet wat er aan de hand was zijn mijn broer Willem en ik er samen heengegaan. In de auto belde mijn schoonzusje dat ze al was overleden. We waren een poosje stil ieder had zo zijn eigen gedachten bij het water wat te diep was gebleken en de brug te ver.In het ziekenhuis vreemde mensen en een broer die natuurlijk door zijn band met haar erg overstuur was.Willem en ik hebben samen bij haar gekeken en we zagen geen vrede en dat was denk ik toch het ergste.

De film van het regelen en de dingen die dan voorbij komen zijn aan mij voor een deel voorbij gegaan, er werd ons weinig gevraagd en we hebben dat maar gewoon aanvaard.

Bij Willem thuis waren 4 verdrietige kindjes die verdriet hadden alleen ook niet wisten waarom, en dat was aan mijn kinders, toen ze me kwamen halen, ook te zien.Pijn , boosheid, verdriet om wat er niet was, en het kale gevoel dat dat waar ik altijd bang voor ben geweest er niet meer is het is één grote brij van gevoelens.Moeilijk om te bidden want zaterdag is er een grootse begrafenis en die zal nog wel het één en ander van ons vergen dus probeer je gewoon door te leven en de emoties even achter slot en grendel te houden.Maar af en toe dan lukt dat niet want de film waarin je ineens mag figureren is zo bizar dat je er bijna niet mee om kunt gaan en je ook voor de kinderen er wilt zijn. Nog een ruime week dan is mijn schoondochter uitgerekend en komt hopelijk de baby. Werken red ik maar een beetje en gelukkig is er een lieve collega die de fruitmand over heeft genomen.Het enige wat helpt als ik echt helemaal de weg kwijt ben en zelfs moeilijk kan bidden is zingen en dan kan ik gelukkig wel af en toe even huilen.Smith/White en Fairchild zingen een lied wat ik deze week grijs gedraaid heb: Father,You are all sufficient, Father You are good and true.Everything my heart desires, all I need I find in YouThrough the wilderness You’ve led meThrough the terrors of the nightFrom Your Holy Word You’ve fed meYou’re my Lord ,my Love,my LightI will run and not go wearyI won’t question . I won’t fearFor I’ve always felt Your presence Ever Near Ever Near. En aan Vader’s hand hoop ik deze week en de dagen daarna te kunnen volbrengen meer heb ik van mezelf niet in huis, maar Hij is tóch nabij. En ik weet dat mijn dierbaren voor ons bidden en wat een kostbare band is dat daar kunnen geld en goed niet tegenop dat is een zegen die elk kind van God mag ervaren juist wanneer je zelf niets meer kunt. 
 
< Vorige   Volgende >

Bij het ontstaan van de site heb ik een poosje nagedacht over een naam. Want een naam draagt tenslotte als het goed is de lading van het geheel. Zo is het Joy in life geworden.
Lees verder>

De lijdenstijd in 2010 hoe beleeft u dat???
 


 
© 2010 Joy in Life
| 1 bezoeker online