mijn najaarsgevoel

Verder is het een beetje een ballentent want nu werk ik in de weekenden nog gewoon door en hoe goed ik ook kan plannen er is altijd wel iets wat die prima planning in de war gooit.
Maar vrijdag ga ik fijn met mijn dochter naar de handwerkbeurs in de Brabanthallen in den Bosch, en wat een heerlijkheid om alle wol, vilt en borduurstandjes langs te wandelen.
Hoewel wandelen....ik hoop van harte dat er ook veel zit momenten zijn anders hou ik het niet vol. De fibro speelt gezellig op en dat is wat minder.
Vandaag heeft Victor afgereden en het helaas net niet gehaald maar ik weet zeker dat de volgende keer het rijbewijs in zijn zak zit. Het is een superdure aangelegenheid en het zal heerlijk zijn als hij gewoon voor de deur in de mijne kan stappen.
Deze week is er ook één van nadenken en opruimen in mijn hoofd. Soms is dat nodig dat je leert om de dingen niet met je mee te blijven sjouwen maar direct een plek te geven. Ik ben daar erg slecht in, ik kan heel lang worstelen met datgene wat me aangereikt wordt.
Een brief die pijn doet een mailtje of telefoontje wat moeizaam is en dan ben ik eerst een tijd onderweg om uit te zoeken waar ik de fout in ben gegaan alvorens ik in staat ben om verstandelijk de dingen nu eens rustig in perspectief te bekijken. Zonder een onterecht schuldgevoel.
En de grootste kunst is om het bij God te brengen en het daar te laten. Om te wachten tot Hij aangeeft wat je moet doen. En soms is dat gewoon helemaal niets. Wachten kan ook een duidelijk antwoord zijn.
Kortgeleden kreeg ik een prachtige tekst waar stond:Als terugkijken pijn doet, en vooruitkijken je bang maakt, kijk dan naast je Ik ga met je mee, Ik ben altijd bij je, alle dagen.

En wanneer je dat beseft dat kun je weer verder ook in de mallemolen die leven heet.