Als ik schrijf, droom en  denk  dan ben ik vrij,

Dan is er geen pijn geen beperking geen onmacht

Maar als ik loop dat ben ik een ander die moeilijk uit de voeten kan

Waar naar gekeken wordt waar mensen niets van snappen

Je ziet er toch goed uit, zou het niet je eigen schuld zijn??

Medicijnen lossen het een beetje op , mijn lieve fysio doet zijn best

Maar ik weet maar al te goed in Gods hand ligt de rest.

Iedereen geeft goede raad en o zo goed bedoeld.

Maar het is zo moeilijk uit te leggen hoe dat door mij vaak wordt gevoeld.

Wat ben ik dan rijk met mensen die als ik werk alleen maar zeggen

Fijn  om je te zien zal ik die koffie even halen???

Zangers en spelers die van mij houden zoals ik ben, luisteraars die genieten.

Ik ben wankel maar met een prima hoofd dat het heerlijk vindt om mooie dingen te maken.

Moe thuiskomend met het gevoel dat je iets hebt mogen betekenen en samenwerkt met een stel mannen die ook het beste eruit willen halen

Beoordeeld worden op wat je doet en kunt en niet op hoe je gaat en staat.

Vrijheid in lichamelijke beperking kan je soms slopen en ook verdrietig maken.

Maar ik denk dat geestelijke beperkingen nog veel moeilijker zijn.

In mijn dromen ben ik vrij en ik kan dan alles wat ik nu niet kan.

Genieten kan ik van een schoon huis wat dan wel door een ander is schoongemaakt die dat geweldig doet.

Genieten van een lieve opmerking, een telefoontje een mail , het afleveren van een programma waar anderen blij van worden en daarmee wordt mijn  dag weer prachtig gekleurd.

En steeds weer zoek ik de grenzen op omdat ik zo graag wil.

Soms lukt dat en dan sta ik verwonderd stil en dank de Heer.

Maar soms kan ik dat niet en moet het zeggen dit is een brug te ver die ik niet over kan gaan.

Ik zie de overkant en zou wel willen maar mijn voeten kunnen dat pad niet volgen.

En wat een rijkdom om dan een andere manier te vinden om mensen te ontmoeten dankzij de moderne media. Mijn twitter vrienden zijn dierbaar geworden. En een middag werken terwijl ik mijn jongste zoon aan de andere kant van mijn skypeline hoor.

Zien hoe twee jonge mensen elkaar hebben gevonden en van haar en hem de enthousiaste verhalen horen. Prachtig dat ik dat mag mee beleven.

God is goed dat blijf ik zeggen ook als de pijn hevig is als de wereld kleiner wordt en ik achterblijf bij wat anderen wel kunnen.

Toch geloof ik in Zijn bedoeling met mijn leven en dat Zijn weg de beste is.

En daarin sta ik niet alleen want ik ben immers niet de enige ik heb twee vriendinnen die dat nog veel en veel meer zo ervaren dan ik. En juist van hen kan ik veel leren.

De één schrijft prachtige gedichten en twittert dagelijks een mooie tekst. De ander heeft EDS en gaat daar moedig mee om terwijl ze waar ze kan toch meewerkt met zendings presentatie’s.

En we kunnen samen lachen en huilen als het op inleveren aankomt en elke dag toch zien als een kostbaar geschenk.

Wetend dat God weet wat Hij doet en waarom ik deze weg moet lopen.

 En die wil ik gaan en zoek mijn bemoediging in Zijn woord.

In psalm 91 die mijn leidraad is geworden in  de afgelopen jaren en in de woorden uit Micha 6 vers 8

Hij heeft u bekend gemaakt, o mens wat goed is en wat de Here van u vraagt: niet anders dan recht te doen en getrouwheid lief te hebben en ootmoedig te wandelen met uw God.