Jij mag niet zomaar zonder
afscheid bij me weggaan
Niet zomaar stiekem, stil er tussenuit
Ik wil je zien als je gaat vertrekken
Ik wil een blik voor jij je ogen sluit
Geef mij die kans….
Om je heel dicht tegen mij te houden,
die warmte vast te houden
Van jouw aanwezigheid
Ik wil jouw gezicht hebben bekeken,
voordat het gaat verbleken
En uit mijn gezicht verdwijnt
Jij mag niet zomaar zonder
afscheid bij me weggaan
Niet zonder dat je van me hebt gehoord
Je moet nog luisteren naar alles wat ik kwijt wil
Naar die zin van een allerlaatste woord
Geef mij het woord….
Om te zeggen dat ik die zin in het leven
Van je heb gekregen en nooit meer kwijt zal zijn
Dat niets verloren gaat van wat je mij gezegd hebt
Dat de stempel, die jij gezet hebt
Mijn hele leven blijft
mijn hele leven blijft
Jij mag niet zomaar zonder
afscheid bij me weggaan
Niet zonder dat je van me hebt gevoeld
De liefde die ik van je heb gekregen
En die dus ook voor dit afscheid is bedoeld
Laat bij het afscheid van je horen
Laat mij maar praten als je zwijgt
Dat je mijn woorden nog kan horen
Dat je me ziet, als je naar me kijkt
Ik wil je warmte kunnen bieden
Als jij het koud krijgt
Ik wil niet ongezien verliezen
Ik wil wuiven als je kijkt
Ralph van Manen.
Dit lied heb ik wel eens eerder op dit weblog gezet omdat het precies weergeeft wat ik heb ervaren 11 jaar geleden die vrijdag dat ik ineens alleen overbleef met de kinderen. Paul stapte zeer onverwachts mijn leven binnen en even onverwachts er weer uit.
En dan moet je verder tenslotte zijn er drie kinderen met een groot verdriet waar je als moeder alles aan wilt doen om ze daarbij te helpen. En ten diepste heeft iedereen zijn eigen pijn en kan dat helemaal niet. Dus je zorgt je draaft en je helpt en hoopt dat je een heel klein beetje mag bijdragen tot hun geluk.
Maar je kunt tegelijk in je eigen pijn verdrinken en dat is een eenzame weg. Al ga je die met opgeheven hoofd passend bij je verplichtingen.
En wat een zegen als er onderweg mensen zijn die dat zien en hele simpele dingen voor je doen. Van een vloer dweilen tot voor de deur staan met soep.
Of even bellen of komen of wat dan ook. Een onverwacht pakje met wat lieve dingen erin.
En zo verglijden de jaren maar altijd blijft deze week een terugkijken terwijl ik verder heel druk ben en dus ook hard moet werken en dat is ook goed.
Je leert er wel van wie echt waardevol zijn in je leven en daar ben ik dan ook heel zuinig op.
Psalm 91 blijft dan voor mij een grote troost want bij Hem mag ik schuilen bij dag en bij nacht. Zoals de vogel in de rotskloof vind ik rust bij Jezus.
