Een waterdrager had twee grote aardewerk potten die aan een juk over zijn schouder hingen. De ene pot had een scheur en de andere was helemaal heel en bleef vol als de waterdrager zijn water naar huis bracht.
Ieder dag na de lange wandeling van de beek naar zijn huis was de pot met een scheur erin half leeg. Dit gebeurde elke dag twee jaar lang. Thuiskomend had de waterdrager een volle en een halfvolle pot met water.
Uiteraard was de gave pot erg trots op wat hij dagelijks had bereikt helemaal vol water te zijn als de waterdrager thuiskwam. Maar de pot met de scheur schaamde zich voor zijn toestand en het feit dat hij niet kon doen waarvoor hij eigenlijk was gemaakt.
Na 2 jaar van falen want zo voelde de gebarsten pot dat wel, begon hij tegen de waterdrager te praten en zei ik schaam me en ik wil graag mijn verontschuldiging aanbieden. Ik ben er niet in geslaagd door de scheur die door mij heenloopt om een volle hoeveelheid water thuis te brengen, en daardoor heb ik ervoor gezorgd dat jouw zware werk minder opleverde dan eigenlijk de bedoeling is.
De waterdrager zei tegen de pot, is het je niet opgevallen dat aan jouw kant van dw weg waar langs wij lopen bloemen bloeien en aan de andere kant niet?? Weet je hoe dat komt?? Ik heb altijd geweten dat er een scheur zit in jou en ik heb aabn jouw kant zaadjes geplant aan de kant van de weg. Twee jaar lang heb je ze water gegeven als we naar huis liepen. En de bloemen die daardoor zijn gaan bloeien hebben de tafel thuis opgefleurd en we hebben ervan genoten. Als je niet geweest zou zijn, wat je bent met scheur en al dan zouden die prachtige bloemen er ook niet zijn geweest.
Ieder van ons is uniek. We zijn allemaal gebarsten potten maar door de scheuren en butsen die iedereen heeft kunnen we toch gebruikt worden en kunnen we iets zijn voor de mensen om ons heen.
God ziet immers het hart aan en we moeten elkaar nemen zoals we zijn en het goede zoeken in wat er te vinden is.
Gezegend zijn de de mensen die buigzaam zijn want zij zijn niet snel uit het lood geslagen.

Soms hebben we het nodig om dit ons weer eens te realiseren.........