Het was 36 jaar geleden een echte zomerse en warme dag , ik woonde op kamers in Huizen en werd door mijn hospita al vroeg in een gewoon jurkje naar de kapper gebracht. Thuis hing mijn prachtige witte jurk met hoed in al haar glorie aan één van de balken van mijn kamer.
Na de kapper werd ik door een schoonheidsspecialiste keurig opgemaakt en keerde weer huiswaarts.
De dag daarvoor had ik Paul’s haar keurig geknipt en hij kocht op de ochtend van die warme 7e september eindelijk de schoenen die bij zijn nieuwe pak hoorden......
Tja een beetje snel ging het allemaal wel die trouwdag. We kenden elkaar op die dag 3 maanden en 3 dagen . Maar we wisten het zeker en omdat we allebei een verleden meedroegen wilden we helemaal nergens op wachten.
Met een mooi hoofd werd ik thuis in de jurk geholpen en werd de hoed opgezet. Nichtje en twee neefjes van Paul’s kant van de familie waren bruidsjonkers en bruidsmeisje.
Dat bruidsmeisje is nu een 40 jarige met een leuke man en drie geweldige dochters........:-)
Alle genodigden kwamen langzaam aan het huis van mijn hospita binnendruppelen. Mijn familie schitterde zoals in vele gevallen weer door afwezigheid om voor mij nu nog steeds totaal onbegrijpelijke redenen en kwamen niet, dus ik trouwde alleen zonder familie.
Als verrassing had Paul (die zelf bang voor paarden was) ipv auto’s koetsen besteld. Hij kwam met de bruidsjonkers dan ook in galop over ’s herenwegen aangesneld. Het was een heldendaad die we nog lang aanhaalden op bijzondere dagen!!!
Omdat ik kleuterleidster was op een school die bijna naast mijn huis stond liep het halve dorp uit, zeker toen door de smalle straatjes een wit koetsje en twee open landauers aangetrappeld kwamen.
Het oude gemeentehuis van Huizen ( er zit nu een notaris helaas) had een prachtige bloementuin en en spuitende fontein dus plekjes genoeg om mooie foto’s te maken.
Een ambtenaar die de in’s en out’s van hoe-trouw-je-twee-mensen nog niet helemaal onder de knie had en een zaal vol kinderen die in bedwang moesten worden gehouden maakten het toch tot een feestelijk geheel.
Nee geen kerkdienst er achteraan. En dat vond ik toch wel jammer maar doordat ik na zoveel meegemaakt te hebben geen kerkelijk thuis meer had en God niet meer kon zien zoals ik dat had gehoopt en Paul niet gelovig was en er door mijn familie ook op dat gebied dingen waren geregeld die niet zo fraai waren ( die ik pas 12 jaar later ontdekte) bleef het bij de wettelijk trouwdienst.
Maar wat geweldig om buiten met alle kinderen een feestje te vieren om daarna met mijn schoonfamilie en vrienden een receptie te hebben en een heerlijk diner.
Het is en blijft een dag die ik nooit kan vergeten wil en zal vergeten.
Samen gingen we verder en kregen 3 kinderen. Inmiddels alledrie volwassen en er is een kleindochter. Dus veel om dankbaar voor te zijn.
Na 25 ½ jaar getrouwd te zijn overleed Paul en bleef ik alleen met de kinderen achter. Inmiddels was ik net na de geboorte van mijn middelste kind tot levend geloof gekomen in de Here Jezus. Dat was een groots moment en 2 jaar later ben ik gedoopt in een zwembad in Weesp ook een dag om nooit te vergeten. Dat is inmiddels ook 30 jaar geleden.
Inmiddels woon ik alleen en alle kinderen hebben hun eigen stek en is vandaag eigenlijk alleen nog voor mij een dag waar ik bij stilsta.
En ik denk erover na hoe jong ik was en hoe gelukkig we waren. Die herinnering heb ik en mag ik vasthouden.
Vandaag ga ik met mijn jongste kijken naar nieuwe meubels voor zijn nieuwe woonkamer, leuk dat ik mee mag, ik heb het weekend braaf doorgewerkt om dat te kunnen doen.
En ik denk veel aan toen dan komt er een mailtje binnen. Van Vera mijn allerbeste vriendin die er toen niet bij was want toen kenden we elkaar helemaal niet maar het wel op de kalender heeft staan en aan mij denkt.
En ik weet weer hoe kostbaar het is om te weten dat God altijd even laat zien dat je niet alleen bent al is het maar door een mailtje. Hij gaat mee elke dag en in dat weten kan ik ook deze dag weer verder. Want Hij gaat vooraan.
