Jubelen is teveel gevraagd gezien de manier waarop, maar het huis is definitief verkocht en dat betekent dat ik eind augustus van alles af ben. En ik merk dat het me een enorm gevoel van opluchting geeft. Ik ben ook echt klaar met het oude huis. En het is echt een gebedsverhoring want ik had het in deze zomertijd absoluut niet verwacht.

En van de weeromstuit ben ik hier dingetjes aan het veranderen en leuker aan het maken kortom een nieuwe mand had ik al maar nu wordt het een echte thuismand.

Oliver vindt het allemaal best zolang ik er ben is het prima.

Inmiddels mag ik van de Arbo-arts weer voor zo’n 75% werken en alleen omdat ik voornamelijk thuiswerk. Ik kan dus een dagje bol aan doen zoals ze in Huizen zeggen als ze het rustig aan willen doen, als dat nodig is. Ik blij en mijn baas ook blij.

De eerste Praisen en Groot Nieuwsen zijn alweer klaar en volgende week tijg ik weer naar de studio en blij toe.

Vandaag een dagje rustig aan want als je dan weer begint gaat de molen meteen draaien.

Op 19 augustus een interview/opname met the Parachute band uit Nieuw Zeeland, samen met Visie die ook een interview doen en als het meezit spelen ze akoestisch ook een paar nrs.

Dus alvast techniek aangevraagd en we gaan aan de slag. Leuk om weer es zoiets te doen.

Maandag heb ik een spoedcursus twitter gevolgd bij Victor die dat dan weer in perfecto doet en ik ben te volgen op www.twitter.com/simonehopman

En de laatste 4 tweets staan ook op de Praise site. www.eo.nl/praiseopzaterdag.

Lang leve Annemarie van de afdeling internet die dat dan meteen aanpast.

Tenslotte wil ik vooral bijblijven en het liefst de rest voorblijven met zulke leuke dingen.

Een aantal TV persoonlijkheden gingen mij voor maar van radio slechts twee jonge collega’s van Radio 2 dus ik ben trots.

Blij dat het met de warmte erg is meegevallen deze week en ik blijf maar herfst en winter scènes voor me zien.

Compleet met kerstplaatjes in de sneeuw en zo. Een afwijking maar wel ongevaarlijk.

Vandaag een rommeldagje en meer rust want ik merk nog best dat ik pas 7 weken ver ben, en ik hou me aan de regels.

Morgen ochtend hoop ik de Indiëspecial te maken dan de fysio die met volle overgave knutselt aan mijn linkerheup. En die roept ik doe aan betaald pijnigen ,dat klopt maar het helpt dus ik zeur nergens over.

Eind van de middag een vriendin die vorig jaar haar  man verloor en die komt eten.

Het weekend staat in het teken van we halen onze spullen uit het huis en wat kunnen we zelf en waar hebben we hulp voor nodig.

Zondag weer naar de dienst, fijn om dat met elkaar weer te beleven, christen zijn op je eentje kan wel een tijdje maar je hebt elkaar toch heel erg nodig. En dat gemeente zijn meer is dan de zondag dat heb  ik wel gemerkt in de afgelopen weken met alle hulp die er kwam opdagen.

Zo willen we samen werkzaam zijn in Gods huisgezin en Zijn  liefde uitdragen naar elkaar.