Al durf ik geen hoera meer te roepen na het vorige debacle in februari , toch heeft zich het heugelijke feit voorgedaan dat mijn huis onder voorbehoud is verkocht.

Via de meneer uit het hoge noorden aan mensen die pal achter mij woonden. Zijn dochter en hoe de constructie eruit ziet het zal me werkelijk worst zijn zolang het maar doorgaat.

Zaterdag ochtend is het rond gekomen en maandag tekenen we de voorlopige koopacte en ja daarin zitten dan nog drie dagen waarin ze erop terug kunnen komen dus ik wil echt nog niet blij zijn. Ben ik gek genoeg ook niet echt, natuurlijk wel van nu wordt het erg spannend maar niet opgelucht. Dat ben ik pas als ze bij de notaris zitten en er getekend is.

Vooralsnog lijkt het erop dat e.e.a wel vlot zijn beslag zal krijgen.

En gezien de dalende huizenprijzen voor veel minder dan ik had verwacht maar dat is nu eenmaal zo en daar ben ik al overheen gestapt.

Ik ben straks van een zware last extra af en dat was me echt wel iets waard.

Gister moest ik even iets ophalen bij mijn oude buren en heb ik het huis alvast het beste gewenst. Natuurlijk kom ik er nog wel terug om de laatste dingen op te ruimen en alle hulp is welkom nu ik zelf niets mag doen.

Maar dit was even het moment waarop die 20 jaar aan me voorbij trokken en het is goed zo.

Ik heb een fijn nieuw huis wat een thuis is geworden, waar Oliver en ik met plezier wonen en ook de kinderen hebben hun eigen plek.

Op dit moment regent het éindelijk en ik hoop dat dat ook meteen voor afkoeling zorgt.

Mijn boverbuurvrouw die morgen met vakantie gaat en de sleutel kwam brengen gister voor de post zei kind wat ziet jouw terras eruit.

Ze had gelijk maar helaas iets wat en waar ik niets aan doen kan op dit moment.

Nou zij wel ze zou niet lekker weggaan als het terras er niet beter uit zou zien, en toog fluks aan de gang met de stofzuiger en de dweil.

Tjonge jongen wat een prachtig schoon buitenverblijf heb ik nu en wat een schat van een buurvrouw.

Dat is trouwens toch veel meer in deze toren waar ik woon dan in de straat waar ik woonde.

Lieve buren had ik daar ook maar hier zijn veel meer mensen betrokken bij elkaar omdat je met 39 gezinnen één gebouw hebt waar je samen woont.

Dat vind ik er een groot voordeel van.

Afgelopem week heb ik toch weer wat gedaan met CD’s en dat is me goed bevallen voorlopig nog thuis en ga ik nog niet richting studio maar iets maken geeft ook al voldoening.

En de gewone huishoudelijke zaken moet ik nog steeds voorzichtig doen anders roept mijn buik stop liggen dit is niet fijn. En geloof me je gehoorzaamt onmiddellijk.

De warmte speelt me ook parten en ik ben blij dat het koeler wordt hoewel ik dat voor de vakantiegangers onder ons dan wel weer sneu vindt.

En zo breekt weer een nieuwe week aan. Als altijd zullen we moeten afwachten hoe het gaat verlopen. Het leven is en blijft een avontuur. Maar samen met God durf ik er wel weer aan te beginnen.