Ze is terug.............Hoezee.
Gisteren is Oliver weer thuis gekomen en wat een heerlijkheid. Ze was meteen ook echt thuis en besnuffelde alles met een blik van ha hier woon ik. Ja de meeste mensen zeggen dan honden kunnen niet denken nou jammer die van mij dus wel.......
Ze was stomverbaasd toen ik midden op de dag besloot om een uurtje te gaan slapen verplicht maar mijn buik blijft dat fijn vinden.
Na een hoop rondgetrippel ging ze op haar gatje naast mijn bed zitten met zoiets van en nu?? Dus ik heb haar opgetild en naast me op het dekbed gelegd. En dat was helemaal feest lekker samen slapen dat vond madame wel heerlijk.
En verder loopt het weer als vanouds.
De warmte vind ik drie keer niks en als ik zie dat we komende vrijdag 30* kunnen verwachten dan ga ik subiet voor een sneeuwafbeelding op mijn beeldscherm want ik vind het niks.
Ik ben gewoon geen zomermens, met 18 * is het nog leuk daarna wordt het per twee * steeds minder.
Maar goed ik gun een ieder het zijne en we zullen het moeten uitzitten. Ben weer héél langzaam bezig om wat te werken en dat geeft ook het gevoel van ik-hoor-erbij.
De gyn was tevreden de wond is dicht en alles ziet er van binnen en van buiten prima uit de pijn die ik nog heb komt van de inwendige hechtingen en dat moet slijten.
Ik heb wel even uitgelegd hoe e.e.a was verlopen en inderdaad de verpleging had mij huiswaarts gezonden zonder dat de gyn dat wist.
Dus daar zal op de betreffende afdeling nog wel iets over te melden zijn vrees ik.
Maar ik mag weer een heleboel (niet stofzuigen dat is wel echt een item voor de hele medische wereld, en zwaar tillen mag ook niet)
Maar gelukkig werk ik niet bij een verhuisbedrijf dus dat scheelt.
Komende week maar es kijken of mijn buik en ik het leuk vinden op de hometrainer.
Als je zoveel weken thuis zit dan is er veel te overdenken en dat kan verdriet opleveren maar ook weer het inzicht in nieuwe kansen.
En dat laatste komt steeds meer naar boven. Ik weet dat God Degene is die de dingen op mijn weg brengt en ik bid dat ik ze mag zien en naar nieuwe kansen me mag uitstrekken.
Dat ik een wegbereider mag zijn en mensen mag blijven vertellen van de Levende God die hen liefheeft en met hen een relatie wil aangaan.
Soms gaat dat door je eigen nood en pijn heen , dat is dan best moeilijk maar ik weet in alles dat ik nooit alleen ben en kan mijn leven vol vertrouwen in Zijn handen laten.
Afgelopen vrijdagavond was er weer zo’n klein voorbeeld van een kans die je grijpt en die is uitgegroeid tot iets groters en tot Zijn eer. Family7 hield een sponsoraktie en daarin traden diverse bekende Nederlandse gospelartiesten op. Voor mij was het hoogtepunt Daan Kroeze die inmiddels zijn 3e CD heeft uitgebracht en echt mijn broer in de Heer is geworden. Ik was echt heel erg trots op hem en dankbaar dat zijn bediening zo uitgroeit, en inmiddels wordt hij heel terecht de troubadour van het noorden genoemd. Dat verdient hij en geweldig dat in Brazilië de mensen geholpen worden met de opbrengst van zijn CD’s.
Afgelopen week twee onverwachte bezichtingen van mijn ouden huis. De eerste vanuit het hoge noorden en de andere van vlakbij. Dus ik heb hoop en heb hier echt een gebedszaak van gemaakt.
Want het wordt hoog tijd om dit af te sluiten.
En zo gaan we een nieuwe warrme week in gelukkig is mijn huis redelijk koel en ik hoop dat ik er niet al te dol van word maar goed aangezien ik me toch nog rustig moet houden hoop ik dat het meevalt.
Maandag kan ik er weer met de auto op uit en ik ben erg benieuwd hoe leuk ik dat vind.
In elk geval zit er een stevige stijgende lijn in en ga ik verder ,met als motto een citaat van Max Lucado: nalv Math.6:34
Je ontvangt kracht voor de problemen van vandaag, begin dus nog niet aan de zorgen van morgen. Je hebt de kracht voor morgen nog niet. Je hebt gewoon genoeg voor vandaag.
