Inmiddels heb ik de eerste twee weken erop zitten en al gaat het langzaam vooruit ik ben er nog lang niet. Pijn is wel het eerste wat er de hele dag meewandelt ongeacht de pijnstilling die ik mag slikken. Maar goed het hoort erbij.

Ik ben afgedraaid na het douchen aankleden en wondverzorgen en föhnen terwijl je dat soort dingen anders in een handomdraai doet.

Inmiddels loop ik braaf mijn rondje in de gemeenschappelijke tuin voor de conditie ik mag van de nu verzorgende vriendin niet met de trap naar beneden, nou ja wel naar beneden maar niet naar boven en in de hal logeren is geen optie.

Dinsdag worden de liften gemaakt die ook lijden aan een mankement en ik heb er al een keer in vastgezeten en geloof me dat is helemaal niks.

De eerste twee weken heeft mijn bovenbuurvrouw voor mij mee gekookt en vanaf vandaag doe ik dat zelf weer. Tenslotte gaat het om gezonde dingen en niet om uitgebreide diners.

Mijn hoofd wil sneller dan mijn lichaam en dat geeft best een beetje wrijving van binnen.

Elke middag tussen 13.00-16.00 lig ik opgelucht in bed en zeil meteen in slaap.

En ook ’s avonds ga ik graag tegen 10 uur weer plat. Dan is mijn buik ook weer blij.

De hechtingen zijn eruit maar binnenin zitten er ook nog een heel regiment en die voel ik zo hier en daar behoorlijk.

Beetje overleven is het wel, ik verlang erg naar mijn gewone leven, naar mijn hondje die ik nog niet kan verzorgen en lekker even met de auto of de fiets ergens heen en jawel gewoon lekker werken.

Maar goed dat is allemaal nog helemaal niet van toepassing dus ik moet nog even geduld hebben.

Gister arriveerde er van Fleur mijn vriendin uit het hoge noorden een pakje en daar kwam een allerschattigst beertje uit . Zij is een geweldige berenmaakster en aangezien ik ze verzamel heeft ze me super verwend. Van Victor kreeg ik in het ziekenhuis ook een beer dus die twee zullen mij altijd herinneren aan deze tijd.

Afgelopen week was er elke dag iemand die iets kwam doen in huis, van stoffen tot stofzuigen en de badkamer doen en boodschappen. Nu het beleid in Nederland mij lelijk in de steek laat zijn mijn zussen uit de gemeente een ware weldaad.

Want ik ben o zo snel geneigd om te denken zal ik toch maar even en dat is nou net wat niet mag en ik doe het ook niet want hoe beter ik me aan de regels hou hoe sneller ik genees.

En daar ga ik voor.

Twee weken geleden tegelijk met mijn ziekenhuisopname was er nog een andere echt blijde gebeurtenis. Mijn vriendin Mattanja en haar man Johan en hun zoontje Luca kregen een dochter en zusje.

Op 29 mei werd Sophie (wijsheid) Dieudonnée ( door God gegeven)  geboren en ze zijn heel gelukkig met haar. Oma Siem dus ook want naast Luca een zusje is toch wel een geschenk. Op de foto is ze inmiddels 2 weken en ze doen het geweldig met elkaar als gezin.

En ik gun hen alle geluk en vrede van God toe voor de jaren die voor hen liggen.

Nu ga ik kijken hoe leuk het is om zelf iets te eten te maken en daar maar even van genieten. Wel moeilijk vind ik het om zondags niet naar de dienst te kunnen maar dat komt ook wel weer. Ik denk dat dit soort operatie’s met alles wat daarbij komt kijken en dat is best veel voor wat betreft emoties en andere zaken beter te doen zijn wanneer je niet alleen bent , maar voor velen van ons is die keuze er helemaal niet dus je moet wel door.

Gelukkig is God er altijd om ons te dragen. Ik hou me vast aan psalm 91 en weet dat ik mag schuilen in de rotskloof in de stilte bij Vader tot ik weer kan vliegen.