Wat is het goed dat wij mensen van te voren veel dingen niet weten en er dus min of meer zonder problemen instappen.
Want als ik alles geweten had......dan had ik natuurlijk toch naar het ziekenhuis gemoeten maar er vreselijk tegenop gezien.
Helaas viel het niet echt mee. En gezien de dramatiek van de weken ervoor was mijn conditie natuurlijk ook niet geweldig .
Van de operatie zelf neem je niks mee ( de laatste woorden die ik hoorde waren de volgende: Ik ben Kraak de anesthesist, ik spuit iets in uw arm die wordt koud en u gaat heen, bij heen was ik weg) maar de pijn daarna vond ik echt kantje boord hoor. Maar de geweldige uitvinding van de morfinepomp gaf verlichting en ondanks nogal wat andere dingen die anders gingen dan men gehoopt had werd ik op 2e pinksterdag weer losgelaten en mocht naar huis.
Maar hulp dat kun je in de Staat der Nederlanden vergeten wanneer je de gezegende leeftijd van 70 jaar nog niet hebt bereikt en dat is voor mij nog een ver weg genoegen.
Je gaat naar huis met een wond die nog niet dicht is en andere vervelende verschijnselen er wordt gezegd dat je écht niks mag doen maar je bent wel alleen en moet maar zien dat je het met vriend buur en gemaag gaat redden.
En natuurlijk zijn er een heleboel lieve mensen die dat dan ook doen maar ik vind het werkelijk onvoorstelbaar.
Dankzij een vriendin die verpleegster is en zich over de wond heeft ontfermd gaat dat nu goed. Een buurvrouw kookt een weekje voor mij mee een ander zuigt en dweilt.
Oliver heeft het prima bij mijn kinders en die nemen de was mee en doen boodschappen.
Het loopt dus maar ik blijf het vreemd vinden.
Ineens ben ik verlost van het slikken van allerlei pillen en die hormoontroep is bezig mijn leven nu lekker door de war te gooien. Toen ik ze slikte was het ellende nu ik ze niet meer slik veroorzaken ze opnieuw ellende.....
Gelukkig weet ik waar het van komt en kan het een plek geven maar leuk is anders. En ook de pijn tja die neem je erbij eens gaat het over heeft de man beloofd en dat neem ik dan maar aan.
Ik doe zoals gezegd dus weinig en de dagen zijn zo voorbij.
’s Morgens is douchen wondverzorging en je haar föhnen en aankleden al een aanslag op mijn conditie.
Dus rond 13.00 lig ik weer plat en slaap zo een eind weg in de middag . Dan opnieuw opstaan en ’s avonds om 10 uur mag ik er weer in zo blijf ik tenminste niet wakker liggen ’s nachts. Bezoek is heerlijk (want zonder Oliver is het vreselijk stil) maar te lang is weer doodvermoeiend.
Kortom ik ben als je me ziet lopen een slak met artritis en er komt gewoon niks uit mijn handen.
Tijd genoeg om na te denken en er is veel wat de revue passeert. Door de afgelopen 10 jaar waarin ik maar gewerkt en gezorgd heb is vérwerken er zo hier en daar bij in geschoten. Dat krijg ik dan nu gepresenteerd.
Maar dat is ook wel goed. Een groot aantal lieverds hebben mij vermanend toegesproken om ervoor te zorgen dat ik me dan ook echt rustig hou en doe wat de dokter zegt en ik ben van plan om er braaf naar te luisteren.
Hier en daar roept mijn brein van nog even en dan mag je dit en dat weer, maar dat roep ik een fors halt toe want dat moet nog maar even wachten.
Ik heb een leuke rij DVD’s liggen en daar kijk ik af en toe naar en lezen van iets wat ik eigenlijk al ken werkt ook wel, echt concentreren op iets nieuws is nog niet aan de orde.
En ik kan niet wachten tot ik goed genoeg ben om zelf weer voor Ol te zorgen. Maar ook dat moet ik nog even loslaten het is niet anders.
Ik ben dankbaar dat God tot zover voor me gezorgd heeft en ik weer thuis ben.
Grappig is dat ik mijn appartement nu dan ook echt als thuis zie. Ik ben nu al zoveel weken niet op de Dekemastate geweest dat ik dat kan loslaten.
Mijn vroegere buren hebben omdat zij wisten dat ik dat zelf niet kan de tuin gedaan voor én achter en dan word je weer stil van zoiets liefs.
Die winst zit er wel in dit hele gebeuren je ontdekt wie er echt rondom je heen staan en dat is heel erg bijzonder.
Dit is de tweede week en er volgen er nog 4 voor ik weer een beetje kan zeggen we hebben het gehad maar het gaat elke dag een stapje vooruit en daar ben ik dankbaar voor.
Soms is het nodig in je leven dat je wordt stilgezet om eens na te denken over je leven en wat God met je wil.
Zo wil ik deze tijd dan ook zien. Max Lucado zegt het zo:
Als je een voortrazend ;even onder controle wilt krijgen, moet je weglaten wat onnodig is.
Als je wilt zijn waar God wil dat je bent, moet je je richten op wat nodig is.
