|
Toch nog in 2008 het verhuisverhaal…………………. |
|
Door Simone Hopman
|
|
Monday, 29 December 2008 |
En eerlijk is eerlijk dat is een klus die ik niet graag zou overdoen. Als ik er nu aan denk dat ik precies een week geleden nog in een aanvaardbare huiskamer op mijn oude adres woonde en nu in een meer dan aanvaardbare toestand zit te typen op mijn nieuwe werkkamer dan kan iedereen begrijpen dat ik een week van heb-ik-jou-daar achter de rug heb.Vorige week zaterdag hielpen twee lieve collega’s mij om dit huis schoon te maken. En het moet gezegd ze hebben gewerkt als paarden Joke en Jeannette.Maar er kon verhuisd worden. Op maandag deed ik de boodschappen die ik hier vast in vriezer en koelkast onderbracht en Cees hing de rolgordijnen op.Dat is simpel gezegd maar wát een vreselijk gedoe was dat boren in metaal en dat kostte hem dan ook een hoop inspanning.Ik bracht de kerstspullen vast over en de laatste kleding en ‘smiddags ging Oliver naar Annika en Victor om daar een nachtje te logeren.Dat meidje moet gedacht hebben wat doet ze nu toch. Ze heeft er niet gegeten en keek met een blik van mijn leven is voorbij…………………………..Dinsdagochten ging om 5 uur de wekker . Om 7 uur was ik klaar en stonden en 4 verhuizers met een enorme hoeveelheid dozen en een grote auto die nergens paste, héél handig.Iedereen die ergens heen wilde moest eerst vragen kan die auto….. en dan kwam er weer een man en werd de auto weer een meter naar voren dan wel naar achteren verplaatst.Maar wát een fantastische knapen alle vier. Ze pakten in als razenden en om 11 uur zat alles in dozen. Gelukkig mét etiketjes waarop stond waar het heen moest en wat erin zat.Toen laden , terwijl Annette mijn buurvrouw ons van koffie voorzag.Vera mijn vriendin kwam ook en om 13.00 reden we weg naar de Regentesse.
En wat vond ik dat emotioneel. Ik ben huilend weggereden, en ik denk dat ik dat maar aan weinigen kan uitleggen. Daarvoor moet je wel hebben meegemaakt wat ik heb meegemaakt. En dat is ook goed we hebben allemaal ons eigen rugzakje.Ik liet voor mijn gevoel Paul alleen achter in dat oude huis.En verstandelijk weet je dat dat onzin is maar je gevoel schuift daar dwars doorheen. Het arme huis zag eruit alsof we er in al die jaren nooit een stofzuiger of sopdoek gebruikt hadden en dat was de dag ervoor nog helemaal niet zo. Natuurlijk we gaan er nog schoonmaken en de laatste dingen opruimen, maar het ging me zo aan m’n hart. Als iemand had gezegd je mag alles terugzetten en we draaien het terug had ik het vast en zeker gedaan.Maar dat zei niemand sterker nog ik mocht fijn voorop rijden en dat ik er mét tranen heel gekomen ben met achter mij een verhuiswagen en een personenauto dat is een regelrecht wonder.Op de Regentesse de schuifpui open en vanaf de laadklep via een lift buitenom kwam alles naar binnen.De grote stukken stonden al gauw op hun plekje en eerlijk is eerlijk ze hebben het allemaal puntgaaf afgeleverd.Ze begrepen ook dat dit voor mij best moeilijk was.Vera en ik pakten als razenden de keukenspullen uit en het serviesgoed en die dozen konden meteen mee terug.Bed opgemaakt en om 15.30 waren ze klaar en was ik verhuisd. Dat klinkt dan zo simpel maar dat is het echt niet. Je spullen staan op een ander adres en verder was het berekoud dus de kachel hoog en maar proberen te denken dit wordt leuk.Oliver snel opgehaald en die was zo blij dat ik er weer was dat ze een nieuw huis en een nieuwe plek met dozen voor lief nam.
Maar ze moest wel bij me op de slaapkamer slapen want in de werkkamer stonden 90 dozen en daar paste zelfs Oliver niet bij.Zij sliep heerlijk ik wat minder helaas en de volgende ochtend had ik nog steeds op mijn knieén terug naar huis willen kruipen ik wilde dit helemaal niet, hoe had ik het ooit kunnen bedenken…Maar dan zie je dat er toch hulp komt mijn schoonzus die een verdieping boven mij woont kwam met croissantjes en Vera belde dat ze ’s middags weer kwam om aan de 90 stuks te beginnen .En dat gebeurde, we hebben 45 dozen met boeken en CD’s uitgepakt en ik ben ondanks de griep die ik tijdens de verhuisdag opgelopen had de kerstdagen gewoon doorgegaan.Met als resultaat dat er in de berging 110 dozen liggen die de verhuizer kan ophalen en ik weer in een huis woon.Vandaag is mijn computer en CD speler aangesloten en morgen komt de ADSL en de vaste telefoon ben ik er gewoon weer.Gevoelsmatig ben ik nog steeds bezig om thuis te raken en elke dag gaat dat een stukje beter. Ik weet dat dit de beste weg was en we deze stap moesten zetten, én de kinderen én ik. En daarom kan ik toch dankbaar zijn dat we nu zover zijn.Een thuis wordt het vanzelf als je erin leeft. Ik weet dat toen ik 20 jaar geleden verhuisde van de Goudenregenstraat in Bussum naar de Dekemastate in Huizen ik een half jaar heimwee heb gehad. Terwijl Paul en de kids mee verhuisden. Kennelijk heb ik hetzelfde als een hond die terug wil naar zijn oude nest en dat moet slijten.
Maar ik wil vooruit kijken naar de toekomst en zien wat God me daarin nog wil geven. Want Hij is erbij dat weet ik en daar vertrouw ik op. Bij Hem mag ik me geborgen weten en zo wil ik ook elke nieuwe dag beginnen.Het jaar 2008 zou er één van veranderingen worden dat wist ik op Nieuwjaarsdag al en het is ook werkelijk zo uitgekomen.
En ook wereldwijd zijn er grote veranderingen gaande. Een economische crisis, onrust in het Midden-Oosten en allerlei zaken die we wel kunnen weten omdat God ze ons heeft voorzegd maar die we altijd voor ons hebben uitgeschoven.Zou 2009 dan het jaar zijn waarin de Heiland der wereld Zijn kinderen Thuishaalt??/Ik hoop het dan is er eindeloze vrede en een eeuwig Thuis waar we in Zijn bescherming mogen wonen.Daar kijk ik naar uit elke dag die ik hier van Hem krijg. |
|
Last Updated ( Monday, 29 December 2008 )
|
