|
Het laatste logje van December 2008………. |
|
Door Simone Hopman
|
|
Friday, 19 December 2008 |
Dat klinkt een beetje sentimenteel maar het is gewoon niet anders. Vanaf aankomende dinsdag 23 december de verhuisdag, heb ik een week geen internet en kan dus even niet mailen en schrijven. Erg vervelend want ik heb alles meer dan op tijd aangevraagd maar goed maak dat de bedrijven die e.e.a verstrekken maar eens duidelijk. En die ene week zal ik vast overleven. Ik ben gelukkig wel mobiel bereikbaar en verder vallen de kerstdagen erin en is er veel uit te pakken dus ik zal me daar wel zoet mee kunnen houden.Aangezien er op 24 januari een jubileum uitzending is van Praise moest ik gister tussen alle toestanden door naar de kapper snellen omdat er een stukje in Visie komt en nu moeten daar ineens foto’s voor gemaakt worden. Alles gaat ook altijd op het laatste moment. Dus ik slinger me zo in een net pak, ipv de spijkerbroek en trui omdat ik aldoor maar rommel en regel. En dan komt Gert-Jan van der Tuuk voor de foto’s. Al roep ik dat ik er niet uit zie op een foto en dat een stapel CD’s ook best kan hij was onvermurwbaar. Dus ik ben braaf.Dan weer hup in de oude kleren de laatste –dit-mag-ik-ook-niet-vergeten-spullen halen bij Blokker en de Praxis.
Afgelopen dinsdag zijn de Ikea spullen in elkaar gezet en ik richt een standbeeld op voor Cees die met zijn 78 jaar dat in een tempo deed dat ik niet kon bijhouden. Ik mocht hand en span diensten verrichten maar tjonge jonge wat is die man snel.Hier een rek daar een schap een inloopkast een berging puntgaaf en klaar voor gebruik. Zelfs de kapstok hangt!!!! Ook de gordijnrails hangen al zijn de gordijnen nog niet klaar ze kunnen komen.Misschien dat wel de rolgordijnen er zijn voor de kerst maar dat is ook even afwachten, en hup dan bel ik Cees weer. En ja hoor inmiddels zijn de rolgordijnen aangekomen (dat het kan) en Cees klimt maandag met een trap bij de schuifpui teneinde die op te hangen en dat zal nog wat worden want boren in metaal is geen sinecure. Doe mij nog een maand geklus en ik praat mee alsof ik er echt héél veel verstand van heb, wat een pertinente leugen is.Het nieuwe huis wordt echt mooi en ondanks de hoeveelheid werk die ik nog moet verzetten, gelukkig morgen mét hulp van twee vriendinnen, zie ik er echt naar uit om er te gaan wonen.Het verhaal van de verhuizing ….dat houdt iedereen dus nog even te goed.
Langzaamaan leven we naar Kerstmis toe en ik vind het een verademing dat ik eigenlijk door al het verhuisgeweld weinig mee krijg van de wereldse kant van dat feest. En dat stemt me tot nadenken. Want tenslotte is Kerst iets wat ons verteld van het Kindje in de Kribbe , die volwassen wordt en als de Man van Golgotha onze zonden en schuld heeft gedragen en is opgestaan. Dat hoort allemaal bij elkaar en daar wil ik bij stil staan.Het geeft een stukje inkeer.Ik wens iedereen Gezegende Kerstdagen toe en een gezond en Gezegend 2009.
En als overdenking geef ik een stukje mee van Max Lucado:
The Arrival
by Max Lucado
God had entered the world as a baby.
Yet, were someone to chance upon the sheep stable on the outskirts of Bethlehem that morning, what a peculiar scene they would behold.
The stable stinks like all stables do. The stench of urine, dung, and sheep reeks pungently in the air. The ground is hard, the hay scarce. Cobwebs cling to the ceiling and a mouse scurries across the dirt floor.
A more lowly place of birth could not exist.
Off to one side sit a group of shepherds. They sit silently on the floor; perhaps perplexed, perhaps in awe, no doubt in amazement. Their night watch had been interrupted by an explosion of light from heaven and a symphony of angels. God goes to those who have time to hear him—so on this cloudless night he went to simple shepherds.
Near the young mother sits the weary father. If anyone is dozing, he is. He can’t remember the last time he sat down. And now that the excitement has subsided a bit, now that Mary and the baby are comfortable, he leans against the wall of the stable and feels his eyes grow heavy. He still hasn’t figured it all out. The mystery of the event puzzles him. But he hasn’t the energy to wrestle with the questions. What’s important is that the baby is fine and that Mary is safe. As sleep comes he remembers the name the angel told him to use … Jesus. “We will call him Jesus.”
Wide awake is Mary. My, how young she looks! Her head rests on the soft leather of Joseph’s saddle. The pain has been eclipsed by wonder. She looks into the face of the baby. Her son. Her Lord. His Majesty. At this point in history, the human being who best understands who God is and what he is doing is a teenage girl in a smelly stable. She can’t take her eyes off him. Somehow Mary knows she is holding God. So this is he. She remembers the words of the angel. “His kingdom will never end.” (Luke 1:33)
He looks like anything but a king. His face is prunish and red. His cry, though strong and healthy, is still the helpless and piercing cry of a baby. And he is absolutely dependent upon Mary for his well-being.
Majesty in the midst of the mundane. Holiness in the filth of sheep manure and sweat. Divinity entering the world on the floor of a stable, through the womb of a teenager and in the presence of a carpenter.
She touches the face of the infant-God. How long was your journey!
This baby had overlooked the universe. These rags keeping him warm were the robes of eternity. His golden throne room had been abandoned in favor of a dirty sheep pen. And worshiping angels had been replaced with kind but bewildered shepherds.
Meanwhile, the city hums. The merchants are unaware that God has visited their planet. The innkeeper would never believe that he had just sent God into the cold. And the people would scoff at anyone who told them the Messiah lay in the arms of a teenager on the outskirts of their village. They were all too busy to consider the possibility.
Those who missed His Majesty’s arrival that night missed it not because of evil acts or malice; no, they missed it because they simply weren’t looking.
Little has changed in the last two thousand years, has it?
From God Came Near© (Thomas Nelson Publishers, 2006) Max Lucado |
