|
Inpakken en wegwezen……….. |
|
Door Simone Hopman
|
|
Tuesday, 07 October 2008 |
|
Dat is de conclusie van de afgelopen week. Want mijn nieuwe huis of te wel appartement is gekocht en het huidige huis heeft een levensgroot bord met Te Koop in de tuin.Ook mijn kinders hebben vanaf november een eigen stek en dat is voor hun ook een geweldige opluchting.De blijdschap moest na de moeilijke week waarin we John hebben begraven wel rustig aan komen want dat verdriet steekt toch steeds de kop weer op. Maar ook het gevoel van verwachting van er komt iets nieuws geeft kleur aan mijn vreselijk drukke dagen.Want behalve dat ik veel in-het-voren- moet werken en dat is best lastig om nu al te denken hoe wordt mijn kerst hoe wordt mijn oud en nieuw programma en hoe de jubileum uitzending van Praise op Zaterdag strijden de Groot Nieuws programma’s ook om hun in-het-voren-plekje. Gelukkig wordt de Fruitmand door een collega overgenomen dat scheelt een heleboel.Want vanaf december wordt het niet versagen en doorwerken op mijn nieuwe plek. De schilder, de vloerenman en de keukenman zullen er achter elkaar in moeten ten einde te zorgen dat Oliver en ik er leuk kunnen wonen.Dus dat betekent nu tussen de bedrijven door keukens bekijken, vloeren uitzoeken en van alles regelen. Maar ook ons huis dagelijks geheel netjes houden want er kan tenslotte ineens iemand komen kijken. Weggooien is een trefwoord geworden en dozen zijn ook van belang want daarin gaan vast dat wat ik niet nodig heb elke dag.Beter hier dozen en daar met twee dagen op orde dan omgekeerd.Vrijdag ga ik opnieuw kijken met alle maten keurig in mijn boekje zodat ik kan zien wat er wel en wat er echt niet kan staan.Daar zal ik dan afscheid van moeten nemen. Jammer maar gelukkig hecht ik niet aan alles wat ik heb.Oliver gaat mee en als ik er maar ben haar ,mandje en de brokken vindt zij het wel best.Het is dus een week waarin er van alles door je hoofd schiet en dat laat ik dan maar op papier landen en zoek het stuk voor stuk uit dat is de beste methode.Maar wat zal ik straks genieten op mijn eigen plekje en in mijn hoofd is het al helemaal klaar en ingericht gewoon een soort foto waar ik iedere keer even naar kijk.
En ik ben dankbaar voor alle lieve mensen die spontaan hun hulp hebben aangeboden, die me na de mail die ik een aantal mensen stuurde een lieve reactie stuurden.Want dan zie ik hoe rijk ik ben met zoveel warmte om me heen , en dan kan ik van harte de woorden van Max Lucado onderschrijven die zegt:Dankbaarheid komt van het hebben van het juiste perspectief. Kijk naar wat je hebt en waarvoor je dankbaar bent in plaats van te verlangen naar dat wat je niet hebt.
Op dit moment lees ik het boek over de rivier geschreven door schrijfster C.Hope Flinchbaugh. Een boek over de omstandigheden in Noord -Korea en China.Heel kort gaat het over het volgende: Door de honger in Noord-Korea is Jung Soon al jong weduwe geworden. Zij en haar drie kinderen leven van grassoep, die hen langzaam vergiftigt. Dan hoort ze over een vluchtroute naar China – waar genoeg te eten is – en over een God Die Liefheeft. Jung Soon grijpt haar kans, maar het is een gevaarlijke tocht… In China trekt Mei Lin rond om het evangelie te brengen. De mensen in de dorpen staan open voor het geloof en er gebeuren grootse dingen. Dan droomt Mei Lin over een baby in nood. Wie is dit kind? Hoe kan zij hem helpen? Eerder verschenen Dochter van China en Morgenlicht. Van dezelfde schrijfster.Wij hebben geen idee hoeveel er geleden wordt omwille van Jezus en het is iets wat mij er opnieuw bij bepaald dat we hier ondanks de economische crisis vrij zijn ons geloof kunnen beleven en er vaak veel te weinig mee doen.Laten we massaal blijven bidden voor onze broeders en zusters in Noord-Korea en China, Gods doet wonderen in hun landen maar ze hebben het gebed heel hard nodig. |
