|
We hebben de langste dag alweer gehad…………. |
|
Door Simone Hopman
|
|
Monday, 30 June 2008 |
 Zo vliegt de tijd voorbij de bij kortste dag denk je nu op naar de langste en voor je het weet is die ook al aangebroken en voorbijgegaan.Lange lichte dagen die zo hun eigen bekoring hebben en ik ben blij dat het wel zomers is maar niet tropisch warm. Al hebben ze dat voor de komende week dan wel een dagje voorspeld. Maar goed allerlei gezellige omweerstoringen en regenbuien komen dat weer verstoren. Nou een beetje water zou niet verkeerd zijn want alles is gortdroog.Het enige wat altijd overleefd en na een flinke stortbui grijnzend tevoorschijn komt is het onkruid. Dat is onvoorstelbaar je staat erbij kijkt ernaar en hup groen waar je het níet wilt hebben.Maar die strijd ga ik dan maar weer bij stukjes en beetjes aan.
Verder gaat mijn helft van Nederland vanaf vandaag de verten opzoeken want de schoolvakanties zijn hier begonnen en ik zie alweer campers en sleurhutten richting zonnige oorden vertrekken.Na een paar dagen daalt een ongekende rust neer op mijn woonplaats hoef ik nergens in de rij te staan en kan moeiteloos parkeren waar ik dat handig vind en rij in rustig tempo naar de studio zonder dat er ook maar één keer in de file hoeft worden gestaan.Het is echt heerlijk en wat mij betreft mag dat zo blijven.Afgelopen donderdag at ik in Laren met een collega die op de groene Veluwe woont en toen hij na een ware verkeersworsteling Laren bereikte waar ik al geduldig stond te wachten was het eerste wat hij verzuchtte nú weet ik weer waarom ik níet in het Gooi wil wonen.Wat een drukte en dat is dan ook echt zo. Verder was het wel heel gezellig om elkaar weer eens te spreken daar is toch vaak veel te weinig tijd voor.Verder het werk wat zo hier en daar aanpassingen vraagt doordat er soms dingen anders lopen dan je wilt. En mijn stem is nog steeds niet je dát. Het is toch een ontsteking aan luchtpijp en strottenhoofd en ik heb er nu drie dingen voor inclusief een drank waar je na een half uur van denkt hmmmm heerlijk ik wil slapen ik word zo suf. Duidelijk het helpt maar ik kan er beslist niet mee werken of autorijden.Dus ik overleef de montages met heel veel water en gedoe en het lukt maar o wat hoop ik dat het geen maanden meer duurt
Al ben ik er door het altijd aanwezige tijdgebrek nog niet aan begonnen ik wil graag een herinneringslap maken over mijn leven met Paul. Ik merk dat met het verloop van de jaren het gemis heel anders maar ook intenser is geworden.Anders omdat de jaren de scherpe kantjes van het verdriet er wel een beetje afgehaald hebben, maar intenser omdat ik meer en meer merk hoezeer ik het delen met je andere helft mis.Dat is in die eerste roerige jaren veel minder aan de orde geweest omdat er zoveel was wat mijn aandacht vroeg, van werk, revalidatie na het ongeluk, de kinderen die toch altijd voorgingen want , en dat doet kennelijk iedereen, je wilt ze op de één of andere manier het gemis van hun vader vergoeden.En daardoor ga je aan jezelf voorbij en verwerk je de dingen ván jezelf ook in brokjes en beetjes. En zijn er ineens die momenten waarop je weer wegzinkt in het moeras van verdriet en gemis.Maar de schommelingen zijn anders en ik merk dat ik wanneer ik het meteen bij God breng er ook sneller uitkom.En daarom wil ik graag zo;n herinneringslap maken , in het logje over het Openluchtmuseum schreef ik er al over vroeger werd dat veel gedaan.Het zal wel een lang project worden maar goed dat is dan ook wel weer goed. Ik verzamel nu in mijn hoofd en via bladen en websites patroontjes die erbij passen.Ik ben in tegenstelling tot vele geweldige handwerksters nog geen échte ster dus we zullen zien.
Op mijn zoektocht kwam ik wel een gedicht tegen wat ik jaren geleden uit een tijdschrift knipte en vervolgens verloor maar nu ineens ergens zag staan.En ik denk dat met mij diegene die weten van gemis zich hier in zullen kunnen vinden:
Voor een dag van morgen
Wanneer ik morgen doodga, vertel dan aan de bomen hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind, die in de bomen klimt of uit de takken valt, hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind, dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier, misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen, vertel het aan de stad, hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens. Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat alleen maar een man, alleen maar een vrouw,
dat een mens een mens zo liefhad als ik jou.
uit "Verzamelde gedichten", door Hans Andreus. |
|
Last Updated ( Monday, 30 June 2008 )
|
