|
Uiteindelijk géén Ahoy……… |
|
Door Simone Hopman
|
|
Saturday, 15 March 2008 |
 Ik had niet gedacht dat ik die titel ooit boven een weblog zou zetten. Want al zijn de afgelopen maanden een aaneenschakeling geweest van momenten waarin ik dacht, waarin wij dachten en zelfs op een gegeven moment moesten zeggen we stoppen ermee we bleven , ik bleef hoop houden.En jawel na onderhandelingen was de hele Gaither affaire weer vlotgetrokken en waren we full-swing op weg naar een grandioos concert, TV opnamen voor Omega TV en Radio opnamen voor Praise op Zaterdag. Toch bleef er een beetje op de achtergrond van mij gedachten een klein stemmetje zeuren van er-rust-geen-zegen- op.
Afgelopen zondag toen ik echt teveel deuren zag dichtgaan en problemen zag opdoemen terwijl we gewoon onderweg bleven om er samen iets moois van te maken ben ik met een vriendin in gebed gegaan.En dat gaf allereerst de rust en vrede van de Here Jezus maar toch hebben we ook gezegd Heer als het níet Uw weg is dat er door mij radio opnamen gemaakt worden wilt u dan de deur dichtdoen, hoe moeilijk ik dat ook zal vinden.Want ik had er maanden werk inzitten, me ingelezen over the Gaithers in wat ik nog níet wist, voor GMI een DVD samengesteld die op die avond verkocht zou worden met de leukste items van de optredende artiesten. Veel aan promotie gedaan via de Visie de website(s) en in Praise op Zaterdag.Voor zover mogelijk dingen klaar zodat de technische mannen ook wisten waar het over ging, muziek uitgeprint lijsten gemaakt etc. Dus deze week een dagje eerder monteren zodat ik op donderdag wat rustiger aan kon doen omdat de vrijdag natuurlijk superdruk zou worden.
Maar donderdag eind van de middag rond 17.15 kreeg ik een telefoontje dat er iets helemaal verkeerd zat en dat er ineens vanuit the Gaithers geen toestemming kwam voor Radio opnamen. TV hadden ze geen bezwaar tegen Radio wel.Mij een volkomen raadsel en er bleek niet goed door de organisator die direct met hen in gesprek was te zijn gecommuniceerd . Ook in Duitsland was hetzelfde probleem ontstaan.Daar was zelfs het concert stilgelegd, zodat radio kon vertrekken. Op zich dus was ik wel blij dat dat ons niet overkwam. Maar begrijpen was er nog niet bij want ik had wel een mail met daarin de toestemming. Mijn nieuwe baas (die man valt nu letterlijk met zijn neus is de boter) heeft wat afgebeld maar moest uiteindelijk kiezen voor de zaal met 5000 man en daarvoor 1 radiowagen techneuten en mijzelf inleveren.Kennelijk is dit iets Amerikaans en kun je op gemaakte afspraken terugkomen ik heb het nu van diverse mensen gehoord die dit wel héél maf vonden maar wel meer toestanden hadden meegemaakt waarin de dingen niet naar behoren werden afgewerkt.
Mijn aanvraag voor opname zoals wij dat wilden doen was nooit bij het Gaither management geland, terwijl ik dat in oktober al had aangevraagd en bij voortduring hoorde er wordt aan gewerkt het komt er aan.En dan krijg je een gevoel over je van ik ben met open ogen de valkuil van u-gebruikt-mij-maar ingestapt.De gegeven toestemming waarop de de affaire weer hadden vlotgetrokken bleek er één te zijn die op drijfzand was gebouwd.Zelf nog leuk naar het concert gaan was geen optie meer, ik huilde thuis al aan één stuk door de volgende ochtend laat staan wanneer ik daar zou zitten……….
In de loop van de ochtend kwam de zin uit mijn gebed van die zondag ervoor weer omhoog en ik dacht Heer U hebt de deur dichtgedaan al begrijp daar werkelijk niets van en was ik nog steeds verdrietig.Ik zou met vrienden uit onze gemeente, die tegelijk de leiders van de zorgkring zijn waar ik kom, naar Ahoy gaan zij gingen de stad in ’s avonds naar het concert en ik kon met hen weer mee terugrijden.Beetje lezer weet dat ik geen in –het-donker-rijder ben. Dus ik belde hen om te zeggen dat ik niet mee zou gaan en waarom en hoopt dat ze een fijne avond zouden hebben.Na een uur belden ze me terug, ze hadden ook geen vrede met de hele situatie en ze kwamen mij om 3 uur in de middag halen en we gingen ergens heen en ik zou het wel zien.Sprakeloos zat ik aan de telefoon, wát lief maar ze misten wél het concert maar ze waren vastbesloten.Dus zat ik ineens om 3 uur achterin de auto en gingen we richting Breda waar we een heerlijk Chinees, indisch buffet in een super gezellig restaurant alle eer hebben aangedaan. Fijn gepraat en ik was rond 10 uur weer thuis.Dat was een knipoog van God .
Natuurlijk voel ik me onder de hele situatie nog steeds behoorlijk gemangeld en ik heb echt verdriet over alle weggegooide tijd en moeite en inzet die voor niets zijn geweest.Maar ik zal het wel overleven, en ik hoop dat de mensen wel een goede avond hebben gehad.Misschien is het een les om te leren dat wanneer je aan de zijlijn geplant bent je niet moet proberen mee te spelen op het middenveld, al lijkt het er op dat je daarvoor wordt uitgenodigd……………..En ik wil me vasthouden aan Jezus die weet wat de beste weg is al vind ik dat nu best even moeilijk.Want het is en was iets wat niet snel opnieuw zal gebeuren zo’n europese tour en dat geeft nu een behoorlijke bittere nasmaak.
|
