|
Wat mij betreft begint 2008 al helemaal te wennen. |
|
Door Simone Hopman
|
|
Saturday, 12 January 2008 |
 Remco Hakkert Het was een verwarrende week mag ik wel zeggen, maandag belde ik gewoontegetrouw even om te horen welk technisch hoogstandje mij zou gaan begeleiden en daar ontdekten we samen dat de montage niet op dinsdag was maar die maandagmiddag. Nog nooit in mijn gehele carriére heb ik zo snel deel 2 van Praise op Zaterdag gemaakt. Nood breekt wet was het devies. Om 12.15 zei ik op papier en printer Amen en na een net pak aangetrokken te hebben sjeesde ik naar Hilversum(terwijl ik zélfs Oliver nog had uitgelaten en gevoederd had) Om 2 minuten voor één draafde ik de studio binnen alwaar Geert in alle rust een bammetje at. Ik toen ook maar , die had ik maar meegenomen en wij zetten de eerste Praise van dit jaar in de grondverf. Nou ja niet helemaal waar natuurlijk want ik had er al drie in december gemaakt , maar goed ’t was weer goed vertrouwd en gezellig want Geert staat garant voor altijd een paar uur lachen, kwekken en giebelen én hard werken want dat doen we evengoed.Rond 4 uur toog ik voldaan huiswaarts.
De dinsdag alle huishoudelijks klussen er tussendoor en productie werk wat zich opgestapeld had. Een grote overwinning was dat ik in mijn eentje de auto door de wasstraat heb gedaan en dat vind ik om een voor mij onnaspeurlijke reden eigenlijk doodeng, maar het is gelukt en ik ben reuze trots nu…Woensdag was de dag van de hysteroscopie en die viel me op zich mee en tegen, ik zal de lezer alle details besparen maar het waren 50 lange minuten die ik liever niet overdoe en nu maar afwachten hoe het zich ontwikkelen gaat. Toch ben in ondanks de rust die ik heb ingebouwd nog niet helemaal lekker maar ik weet dat dat kan dus accepteer ik dat maar.
Donderdag was echt een productie dag en ik heb er op los geregeld. Was ook wel nodig want daar ben je in de vakantie niet echt mee bezig, maar een aantal special projects staan weer helemaal op de juiste manier te wachten en ik ga in februari 2 uur programma maken met Remco Hakkert.Tja en samen zoiets doen is voor ons allebei een feestje. We zijn zo goed op elkaar ingespeeld dat je ons moeiteloos ergens zonder voorbereiding kunt droppen en we maken er iets van mét inhoud en toch leuk, kennelijk is dat iets wat we beiden in de genen hebben. Al vanaf de allereerste keer toch alweer een aantal jaar geleden. Remco is niet alleen een briljant muzikant maar samen kunnen we ook heel goed naar de diepte afdalen en durven we kwetsbaar te zijn en dat is volgens mij de ideale combinatie om zoiets te doen.Maar meestal zitten er ook slappe lach buien tussen waarbij we dan maar een bakje doen omdat het niet overgaat, meestal zeg ik iets wat ík in het geheel niet grappig bedoel maar waardoor de mannen, er is natuurlijk ook een bekende techneut bij, geheel van de kook brengt . En krijg ik het tja dan is er geen redden aan echt vreselijk, maar niet te voorkomen helaas.Er komt een nieuwe CD van Remco aan en dat is de aanleiding. En verder kan ik daar helaas niets over kwijt.Maar ben wel weer reuze trots op hem.Terwijl ik net zoveel bewondering voor Alieda zijn vrouw heb die al het werk er omheen doet en de prachtige foto’s maakt die ik dan weer kan gebruiken en de CD hoes sieren. Met haar kan ik ook geweldig praten en lachen. Voor mij een stel lieverds die ik niet kan missen.
Vandaag werd het interview met Bill Gaither uitgezonden en we hebben het hier ook maar even op de website gezet. Altijd leuk om nog es te beluisteren. Tenslotte komt 14 maart in snel tempo naderbij.Ik kan niet wachten………en zal wel een doos kleenez mee moeten nemen, én vanwege de humor en de lachtrane maar ook vanwege de inhoud en de tranen van ontroering. Dan komt in mei Piet Smit naar Nederland en ook voor hem willen we zoveel mogelijk optredens boeken, mail me dus gerust wanneer je daar voor voelt.Piet heeft een geweldige boodschap en zijn liedjes zijn voor elck wat wils.
Door het ziekenhuis gedoe heb ik de eerste zorgkring avond moeten overslaan maar ik kreeg wel lieve telefoontjes en Annemiek met dochter en een bos rozen op de stoep, en dat is dan wel heel leuk. Mijn gehele fruitmandteam stuurde kaartjes over de mail en ook via andere kanten kreeg ik mailtjes met en-hoe-is-het-gegaan-. Dat doet je hart dan goed.Zo blijven er elke week weer zegeningen te tellen.Ik ben zo blij dat ik weer van elke dag kan genieten en God mag danken voor Zijn aanwezigheid elke dag. |