|
Afscheid van 2007 en Welkom 2008 |
|
Door Simone Hopman
|
|
Monday, 31 December 2007 |
 Als je terugkijkt dan is dit jaar enerzijds omgevlogen en anderzijds was het een jaar vol met tegenstellingen voetangels en klemmen.Het begon al met het weten dat Pieter Stolk één van mijn beste vrienden ernstig ziek was en op 7 februari naar het Vaderhuis ging. Ik denk daar nog zo vaak aan terug, aan de begrafenis aan het gemis en het weten dat je niet meer even kunt bellen om eens te overleggen over dingen. Pieter kon de dingen altijd zo weloverwogen aanhoren en dan een doordachte mening geven. In ons Fruitmandjubileum hebben we hem nog even herdacht, en steeds wanneer ik hem dan weer in een gewone fruitmand aankondig dan moet ik toch weer slikken.Ik weet dat hij het nu geweldig heeft en dat gun ik hem zo van harte maar het gemis blijft toch. Zeker ook voor zijn vrouw Tineke en zijn kinderen. Ik weet zelf maar al te goed hoe diep het in je ziel pijn doet wanneer je het liefste wat je hebt moet afstaan.Toch ging het jaar verder zijn gewone gang daarna met blijde en droeve dagen, en voor mij een jaar waarin ik heel veel heb moeten leren vooral op het gebied van loslaten.
Bijzonder is wel dat God dan iets nieuws geeft en een nieuwe weg laat zien die ik mag gaan en vol blijdschap want ik weet Zijn weg is de beste.Veel lichamelijk gedoe wat niet fijn was maar ach je komt over veel heen en daar mag ik in het nieuwe jaar ook nog van genieten.Toch en ik heb dat een aantal blogs eerder al eens gezegd de zegeningen overheersen.Want steeds weer komen er lieve mensen op mijn pad waar ik ófwel een geweldig programma mee maak ófwel ineens mee in een vriendschaps relatie terechtkom, en er zijn er die voor allebéi garant staan.En dat maakt het leven toch wel erg waardevol.Want ik zou ze niet kunnen missen.
Langzaam groeit er thuis een nieuwe situatie waarin ik een eigen weg kan gaan kiezen nu mijn kroost zijn bestemming nadert of gevonden heeft.Mijn kinderen en mijn kleindochtertje zijn natuurlijk sowieso een zegening waar ik elke dag dankbaar voor ben.Natuurlijk mag mijn hondje Oliver niet ontbreken die echt een verrijking is van elke dag, mijn mini zonnestraaltje. Nodig zijn voor anderen en proberen te doen wat je hand vindt om te doen dat geeft ook een stukje inhoud wat verrijking is.En geholpen wórden door een gesprek een vriendelijk woord, een knuffel of een kaartje…..allemaal super waardevol.Heerlijk dat ik mag werken en met zoveel plezier dat ik elke week weer met enthousiasme naar de studio mag gaan om de programma’s op te nemen.Samen met technische mannen die er net als ik voor willen gaan en wat zou ik zonder die kerels moeten…..En als ik bij de AKN aankom word ik al blij wanneer de portier mij even binnenlaat zonder dat ik met mijn pasje door een moeilijk poortje moet lopen……….Fijn dat ik een vriendin kan helpen, die psalm 68 vers 10 wilde laten zingen door het Jo Vincent kwartet op de begrafenis van een goede vriend en ’t nergens meer kon vinden en dan een zelf een lieve collega hebben die zegt ja hoor het staat op een LP ik zet het wel even op de CD’tje……klasse dus….Tom die “natuurlijk”even mijn kerstpakket meeneemt en het aan de deur komt afleveren.Onze onvolprezen secretaresse Gerrie die “even”de nieuwe Fruitmand aflevert….en van mij weer iets mee terugneemt. Ruth die mij opbelt en haar hé Siem zo hartelijk aanbiedt……..een vrouw waar ik bewondering voor heb en die me lief geworden is.Met Heleen samenwerken en ontdekken dat je erg veel gemeen hebt wat een band smeedt die voor ons beiden zo waardevol is dat we inmiddels vriendinnen zijn die veel kunnen delen, en dat ook doen. Mijn ba(zen) die luisterend naar één van mijn programma’s even mailen met ’t was mooi !!!!! Tja en dat is dan de slagroom op m’n toetje…….Mattanja, Luca en Jo die me zo laten meeleven met hun babywel en wee…….En dat zijn dan maar zo even wat losse dingen.
En alle mensen die ik al láng ken en waar ik de weg al lang mee ga die blijven wat er ook gebeuren zal, dat is iets wat bovenal kostbaar is.
Mijn gemeente (www.veghuizen.nl ) waar ik nu een jaar kom is zeker één van de grote zegeningen die ik mocht ervaren dit afgelopen jaar.Heerlijk om samen God groot te maken en samen te genieten van de diensten en de bidstonden.Maar ik ben ook dankbaar voor alle contacten en vriendschappen die er in dat jaar zijn ontstaan.Mijn verjaardag overmorgen is dan ook rijk gevuld met lieve mensen. En dat is toch ook weer een zegening want dat heb ik lang niet meegemaakt.Maar het allerbelangrijkste is toch wel dat ik mijn weg met Jezus Christus mag lopen en me gedragen weet door Hem.Daardoor zie ik niet op tegen 2008 en ben ik niet bezig met allerlei goede voornemens die in de tweede week van januari wanneer voor de meeste mensen de januari kater heeft toegeslagen weer verzanden. Maar ik denk Heer ik zie uit naar wat U gaat doen, en zoals een vriend mailde die ernstig ziek is we zijn wéér een jaar dichterbij de Wederkomst van de Here JezusEn dáár zie ik zo vol verwachting naar uit. Ik weet dat ook dit jaar weer het Jaar Onzes Heren zal worden 2008, en ik zeg het maar met de woorden van Oswald Chambers :
Let the past sleep, but let it sleepon the bossom of Christ. Leave the Irreparable Past in His Hands, and step out into the Irresistible Future with Him.Uit My utmost for His highest |
