|
|
|
|
Het leven van dag tot dag…………. |
|
Door Simone Hopman
|
|
Saturday, 03 November 2007 |
 Bill Gaither
Een tekst die schuin boven mijn bureau hangt en die ik regelmatig op me laat inwerken wanneer de omstandigheden het allemaal niet gemakkelijker maken.En al ben je meestal deel van de omstandigheden dat is ontegenzeggelijk waar, vaak ben je zelf de laatste die er ook daadwerkelijk iets aan kan doen.Ik heb de afgelopen week weer genoeg stof tot nadenken gehad om me daar mee bezig te houden. Wat is mijn eigen rol in een situatie hoe kun je de dingen anders tegemoet treden en dan komen die regels van deze tekst weer helemaal tot leven.
Het was een drukke week wat ik al verwacht had en ik ben blij dat hij voorbij is. Soms prop je zoveel in de week omdat het niet anders kan dat alle prikkels die dat met zich meebrengen niet meer te verwerken zijn. Elke HSP’er weet precies wat ik hiermee bedoel denk ik zo.Van een kinderverjaardag, tot een vriendin die ineens haar droomhuis vond en nu uitkijkt naar alles op het gebied van keukens, tuinen en wat dies meer zij.Een lange reeks telefoongesprekken en mailtjes met de helpdesk om mezelf weer op het hoofdmenu van de EO te krijgen en waar dat in 2006 fluitend ging kostte het nu een heleboel hoofdbrekens, want alles was dusdanig verbeterd dat ik eruit verbeterd was en derhalve via een lange lange omweg ,samen met een werkelijk super geduldige helpdeskmedewerker die er ook niks van begreep, pas weer op de plaats van bestemming kon komen om alle gegevens weer in Delta te zetten. En dat had zich inmiddels op geheimzinnige wijze opgestapeld dus onder de klanken van een kerstCD heb ik dat tussen de bedrijven door allemaal weggewerkt.Een opname die dichterbij komt en waarbij de dingen steeds maar niet duidelijker werden.Tot vandaag nu denk ik dat gaat wel iets worden!!Een opname geregeld met Kees Kraaijeoord voor een programma van 2 uur in december en dat beloofd altíjd iets goeds te worden.
Dan en o wat ben ik híer trots op en blij mee is deze week het interview met Bill Gaither rond gekomen. Op 14 november neem ik dat op en ik vind het werkelijk supergaaf.Volgend jaar komen ze naar Nederland Bill en zijn mensen en ook dat is iets waar ik me buitensporig op verheug.
Daarnaast een zieke Oliver waarbij we twee keer bij de dierenarts zijn geweest. En ze voelde zich echt niet blij en vrolijk kreeg medicijnen maar het blijft een beetje halen en brengen dus het weekend maar even aankijken.
Donderdagavond een avond van ECM , het Evangelie voor Europa waarbij Gerard en Gerdien Willemsen vertelde over hun werk in de meest noordelijke stad van Zweden Kiruna, in het gebied wat ook wel lapland genoemd wordt, met 7 maanden per jaar sneeuw en een lange schemering even zon weer een lange schemering en dan soms het Noorderlicht. Gerard werkt speciaal onder de bevolking van de Samen, dat is de oorspronkelijke nomadische bevolking van 'Lapland', een gebied in het noorden van Zweden, Noorwegen Finland en Rusland. Deze bevolkingsgroep heeft een helemaal eigen presentatie van het Evangelie nodig in hun bijzondere cultuur. Belangrijk onderdeel daarvan is de vertaling van de hele bijbel in het Samisch. Naast dit werk besteedt Gerard ook een deel van zijn tijd aan de zeer kleine gemeente in Malmberget-Gällivare.Gerdien is pastor van de kleine gemeente in Kiruna, die een visie heeft om meer mensen met het evangelie te bereiken. Het aantal christenen in Kiruna is zelfs voor Zweedse begrippen klein. Ze is ook betrokken bij de ontwikkeling van een ziekenhuiskerk in Kiruna. En zij probeert kinderen te bereiken met het Evangelie door het vertonen van een poppenspel. Het afgelopen jaar hebben verschillende schoolklassen genoten van het Kerstspel en voor het komend jaar is Gerdien bezig met het maken van een Paasspel .Ze wonen allang in Zweden en hebben 4 kinderen. Voor wie Zweden hun vaderland is geworden. Maar ik vond het wel bijzonder te zien dat we over het ganse rond der aarde bezig mogen zijn met Evangelie verkondiging. En het was een complete openbaring om te zien en te beseffen hoezeer Europa een zendingsgebied is geworden en mensen uit andere delen van de wereld hierheen komen om het Evangelie te brengen. Het bemoedigde mijzelf ook weer om verder te gaan op de plek die God mij gegeven heeft, en te zien dat wanneer je daar waar je gesteld bent een verspreider van Zijn Woord mag zijn.
Daarom hieronder een stukje van Max Lucado waarvan ik hoop dat het harten mag aanraken, en hoop mag geven in deze vaak hopeloze wereld.
God's Mission: Adoption by Max Lucado
When we come to Christ, God not only forgives us, he also adopts us. Through a dramatic series of events, we go from condemned orphans with no hope to adopted children with no fear. Here is how it happens. You come before the judgment seat of God full of rebellion and mistakes. Because of his justice he cannot dismiss your sin, but because of his love he cannot dismiss you. So, in an act which stunned the heavens, he punished himself on the cross for your sins. God’s justice and love are equally honored. And you, God’s creation, are forgiven. But the story doesn’t end with God’s forgiveness
For you have not received a spirit of slavery leading to fear again, but you have received a spirit of adoption as sons by which we cry out “Abba! Father!” The Spirit himself bears witness with our Spirit that we are children of God (Rom. 8:15–16 NASB).
But when the fullness of time came, God sent forth His Son, born of a woman, born under the Law, in order that He might redeem those who were under the Law, that we might receive the adoption as sons (Gal. 4:4–5 NASB).
It would be enough if God just cleansed your name, but he does more. He gives you his name. It would be enough if God just set you free, but he does more. He takes you home. He takes you home to the Great House of God. Adoptive parents understand this more than anyone. I certainly don’t mean to offend any biological parents—I’m one myself. We biological parents know well the earnest longing to have a child. But in many cases our cribs were filled easily. We decided to have a child and a child came. In fact, sometimes the child came with no decision. I’ve heard of unplanned pregnancies, but I’ve never heard of an unplanned adoption.
That’s why adoptive parents understand God’s passion to adopt us. They know what it means to feel an empty space inside. They know what it means to hunt, to set out on a mission, and take responsibility for a child with a spotted past and a dubious future. If anybody understands God’s ardor for his children, it’s someone who has rescued an orphan from despair, for that is what God has done for us.
God has adopted you. God sought you, found you, signed the papers and took you home.
From The Great House of GodCopyright (W Publishing Group, 1997) Max Lucado |
|
|
|
  Bij het ontstaan van de site heb ik een poosje nagedacht over een naam. Want een naam draagt tenslotte als het goed is de lading van het geheel. Zo is het Joy in life geworden. Lees verder>
|
