Afgelopen Woensdag ochtend was in het 2^e uur van Praise op Zaterdag The Parachute Band mijn gast in de studio. Om 9 uur zijn Geert Woering mijn technische steun en toeverlaat en ik kant en klaar dus even tijd voor een bakje samen en de laatste details.

Om 10 uur staan 5 bandleden en hun begeleider Leon van Steensel van GMI op de stoep en ze beginnen me meteen te bedanken dat ze in Praise mogen komen. En omgekeerd vertel ik dat ik er ook vreselijk blij mee ben.

In hun kielzog loopt onze EO Fotograaf Gert-Jan van der Tuuk die een indrukwekkende camera tevoorschijn haalt en meteen vast plaatjes begint te schieten. Mijn roep van ik hoef niet op de foto hoor gaat zijn ene oor in en het andere uit vrees ik.

Omega Levine de leadzanger van de band en Jeffrey de gitarist gaan meteen onder leiding van Sam de Jong ( van Nederlandse afkomst) en Geert aan de slag om te soundchecken. En daar zingt die jongen toch meteen de sterren van de hemel vroeg en zonder koffie dat is echt TOP.

Ze zingen 4 nummers live. Mercy, Come to the river, Glorified, en Living Rain. Dan is ’t even tijd voor een bakje en gaan we de studio in.

Inmiddels is Peter Grasmeijer mijn baas ook gearriveerd en ’t wordt steeds gezelliger. De stemming is dan ook prima.

De verslaggever van Visie laat alleen nog op zich wachten maar dat komt uiteindelijk ook helemaal goed. We gaan het programma in en o wat ben ik opnieuw onder de indruk van het getuigenis van Omega , wat ik hieronder zal neerzetten.

En dan is het heel speciaal en bijzonder dat een jongeman van 20 jaar uit Nieuw Zeeland en een programmamaakster van 58 uit Nederland elkaar vinden in Christus doordat ze herkennen dat ze gedrenkt zijn aan dezelfde Bron.

Dat is dan een zijn in Hem. En direct merken dat je broers ( jongere broers dus) en een zus bent door het bloed van Jezus gereinigd en bevrijd.

Ik heb ze voorgoed in mijn hart gesloten.

Alle nrs die we draaien vertolken dan ook dat ene thema. Jezus is de bron van ons bestaan.

Leuk dat ieder lid van de band zijn eigen invals hoek heeft de één vertelt van de genade, de volgende van Jezus als Zijn doel en zo past het als een puzzel in elkaar.

In 1996 is de band opgericht door de ouders van Sam de Jong ( blijft het toch nog een beetje in de Hollandse familie) en in 2006 hebben deze jonge mensen het overgenomen. Zij willen met hun worship songs festivals en workshops de mensen de weg naar Jezus wijzen.

Ze hebben twee CD’s uitgebracht Roadmaps and Revelations die is gebaseerd op Psalm 119. En Technicolor die als thema heeft dat een leven dat gereinigd is door God

Een kleurrijk leven is en vol is van Zijn genade.

Veel nrs zijn geschreven door Omega en Sam en soms door externe songwriters.

Hun manier om mensen te bereiken is door de muziek als die wordt opgepakt dan kunnen ze mensen in hun hart raken en dat is precies wat ze graag willen.

Veel te vlug zijn we er doorheen en gaan we via een hug hier en daar aan de broodjes die gebracht zijn . Gert-Jan wil nog een leuke foto met z’n allen op de patio en daar nemen we ook de tijd voor. Volgens mij kan hij een hele Visie vullen met ons alleen!!!

Geert heeft echt een heerlijke ochtend én een bandje wat hij leuk vindt en engels kwekken wat hij nog leuker vindt en mij in de hand houden in de regie en dat is helemaal leuk dus die man verdient een lintje....Zal het de volgende keer meenemen.

De band heeft van Gert-Jan het woord lekker geleerd en bij alles wat ik in het Nederlands zeg knikken ze als poppetjes alsof ze nu gewoon alles verstaan. Dus zijn de broodjes lekker, de melk lekker het programma lekker en alles lekker.

Als Boudewijn arriveert die een ook nog een interview met ze doet voor Visie zorgen Geert en ik ervoor dat het programma wordt afgewerkt en op de juiste plek terecht komt.

Dan komt het moment van afscheid nemen en dat vind ik iedere keer weer vreselijk moeilijk, na zo’n bijzondere ochtend voelt dat als pijn. Je ziet elkaar misschien nooit weer en aan de andere kant je ziet elkaar altijd weer is het niet hier dan wel in het Vaderhuis. Dus ik ga met een blij hart naar huis en denk Heer wat een voorrecht om in liefde te gaan schouder aan schouder in Uw wijngaard te staan, samen te leven te zien wie uw bent want uw woord maakt uw wegen bekend. En dat hebben we vanmorgen samen beleefd.

Psalm 119

Barricade the road that goes noewhere, I choose the true road to somewhere.

Uit Roadmaps and Revelations.

A life that is washed in the river, scrubbed clean in the pantry of God’s grace means a life, lived in full blazing color. Color that causes you to sing.

Uit Technicolor.

Het blijft voor mij altijd een weerkerend moment van diepe ontroering die ik op 4 mei ook heb maar op 15 augustus toch nog meer. En natuurlijk komt dat door de persoonlijke geschiedenis van ons.

Paul mijn man die in 1999 overleed heeft met zijn moeder en twee broers in 4 verschillende jappenkampen gezeten. Bloemenkamp, Aden, Tjihapit en het meest beruchte Tjideng.

Ze hadden honger er heersten allerhande besmettelijke ziekten en de vernederingen door de japanners waren ongekend. Jongens vanaf hun 12^e moesten alleen naar een jongens/mannenkamp en als moeder moest je je kind laten gaan.

Mijn schoonmoeder die prachtig kon tekenen werd vaak gevraagd om op een stukje papier een tekening van een kind te maken zodat er als dat kind het niet zou overleven de moeder dan toch nog iets had. En hoe vaak gaf ze het beetje suiker wat ze voor zichzelf had niet aan een ander die dat nodig had voor een ziek kind.

Zelf was ze een paar keer ernstig ziek en bij de overgang van het ene naar het andere kamp waar ze met een trein heengingen lag ze op het perron en haar 3 jongens werden naar de trein gebracht. Door hun geroep om haar heeft ze kans gezien om op te staan en ook die trein in te komen anders waren ze elkaar waarschijnlijk voorgoed kwijt geweest.

De verhalen zijn vele, buigen voor de jap steeds weer op appél staan en daarnaast geslagen worden om het minste of geringste.

Honger stijfselpap eten en om een kleine “ overtreding” niets krijgen en de wagen met eten zien staan en er niet bij in de buurt kunnen en mogen komen, en de tropenzon deed dan de rest wel.

Er is teveel om te vertellen en niemand kan invoelen wat dat met een mens en met een kind doet.

Toen het 15 augustus werd en de oorlog was voorbij begon de volgende en werd het kamp een soort van thuis en gaf veiligheid tegen het nieuwe geweld.Op 17 augustus begon de Bersiapperiode die gepaard ging met ongekend geweld.

Met de Johan van Oldenbarneveld vertrokken mijn schoonmoeder en de jongens naar Holland einde 1945 een land wat ze niet echt kenden en kwamen bij mensen in pension.

Gewenst waren ze niet en het leven was hier ook hard. Want niemand wilde luisteren en voor de Nederlanders was er alleen in Europa oorlog geweest de verschrikkingen uit Nederlands-Indië en Zuid-Oost Azië die waren voor hun van geen belang......dus.......

Praten over deze niet goed was het motto en men probeerde zich voor de buitenkant aan te passen aan de Nederlandse samenleving. Alleen thuis want eindelijk kwam er ook voor hen een eigen huis, werd er nog petjok gesproken en werden de gerechten gemaakt die Indië weer even dichtbij haalden.

Rijsttafel, Sajoer Lodeh, Nasigoreng en wat niet al.

Ik leerde bij mijn schoonmoeder Indisch eten maar in de beginjaren van ons huwelijk wist ik nauwelijks iets over hun verleden.

In 1973 werd daar nog steeds niet over gepraat. Pas toen zij heel ziek was in de laatste week van haar leven in 1976 heeft ze mij verteld over toen.

Daarna ben ik gaan lezen en lezen en lezen.......

Mijn man heeft in zijn latere jaren veel problemen gehad met zijn oorlogsverleden en ik weet zeker dat dat doorwerkt in volgende generaties.

Dat zijn wonden die je niet zomaar kwijt bent.

Ik heb nog altijd zijn speelgoedhondje dat door mijn schoonmoeder vakkundig was opengemaakt aan de onderkant en waar ze haar paar dierbare sieraden ingestopt had. Netjes dichtgemaakt en Paultje droeg die kostbaarheden frank en vrij van kamp naar kamp. Mijn bewondering voor de vrouwen van toen is dan ook heel erg groot en ik ben Wouter Muller diep dankbaar voor het lied wat hij daarover heeft geschreven. Geef de vrouwen van toen weer een naam........

Mijn man was een geweldige Indische kok wat hij onze dochter weer heeft bijgebracht. Ik ben daar niet goed in maar we hebben een geweldige Indische Toko in de buurt en daar halen we regelmatig heerlijk eten.

Hij was muzikaal een getalenteerd gitaar en luitspeler en studeerde graag vreemde talen. Het kon niet gek genoeg zijn hij sprak er zo’n 12 de ene wat beter dan de andere en weer andere vloeiend.

In de tijd dat ik omroepster was werd hij regelmatig gebeld door Radio 4 mensen die weer eens een componist of uitvoerende hadden waarvan ze de naam niet konden uitspreken en hij wist het altijd.......

Toch heeft zijn verleden hem ingehaald en hij overleed op 59 jarige leeftijd in 1999 aan een hartstilstand maar eigenlijk leed hij inmiddels aan het leven.

En wat hoor ik dat vaak van mensen die hetzelfde hebben meegemaakt.

Sinds 1999 maak ik elk jaar een Indië programma ook vanmorgen is het weer uitgezonden en te beluisteren via www.eo.nl/praiseopzaterdag

Pas in 1988 kwam er een Indisch monument en pas sinds 1999 wordt door het kabinet Kok 15 augustus 1945 uitgeroepen tot het definitieve einde van WOII.

Nu komen er meer verhalen maar de groep van hen die het meegemaakt hebben wordt steeds kleiner.

Elk jaar wel meer jongeren wat me blij maakt dat zij het willen voortzetten. Volgend jaar is het 65 jaar geleden.

En ook dan zullen er weer mensen zijn heengegaan.

Dat afscheid is moeilijk en dan kun je alleen maar zeggen S’lamat jalan, Indisch kind.