Zo begint een bekend lied en wat is het waar als je daar eens rustig over nadenkt. Je kunt wel proberen om in je eentje alles te dragen maar dat is iets wat niemand lang kan volhouden.

En natuurlijk we hebben niet allemaal een partner of veel mensen die ons het dragen gemakkelijk maken helaas daarin is het soms erg ongelijk verdeeld in de wereld. En toch heb ik deze week weer ervaren dat wanneer we bij Jezus ons aanmelden met te korte armen en te weinig inzicht en een chronisch gebrek aan kracht Hij dat wil aanvullen en ons opheft en met het gezicht in de goede richting draait. Om te zien waar het op aan komt . Dat heeft denk ik alles te maken met snoeien, met soms een pijnlijk proces van eerlijk naar jezelf kijken en loslaten wat je toch niet vast kunt houden.

En om te zeggen niet mijn wil maar Uw wil daar gaat het om. En middenin dat hele gebeuren lijkt het alsof je constant aan de verliezende hand bent en er niets meer is wat die pijn kan stoppen. En dat moet ook niet want zachte heel meesters maken stinkende wonden en wat God doet dat doet Hij volmaakt. Maar en dat was toch wat de week weer heel bijzonder maakte komen er dan ineens mensen op je weg die je aanvuren bemoedigen en toeroepen dat je de goede kant opgaat en je er zeker zult komen.

Nee de last hoef je niet alleen te dragen want Gods gezin bestaat uit heel veel kinderen en de bedoeling is dat je samen optrekt en op weg gaat op uiteindelijk samen Thuis te komen. Helaas betekent dat heel vaak afscheid nemen onderweg en weten dat iemand je voorgaat, maar  toch blijft de hoop, want immers elke dag kan de dag zijn dat Jezus terugkomt en ons allemáál Thuishaalt?? Daar kijk ik élke dag naar uit vol vreugde en blijdschap.

Maar dat maant mij ook om zoveel mogelijk mensen nog te vertellen van de hoop die er is in Jezus die alles heeft gedragen en zegt Ik ben de Weg de Waarheid en het Leven……………...

tulpen om te koesteren

Omgevlogen is hij wel deze week, bedenk ik, terwijl ik luister naar de opname van Vicki Brown met 2000 mannen en Jan Vayne. En ik ben er opnieuw door geraakt  tot in mijn merg. Wát een stem en wát een uitstraling. En wat bijzonder dat ik 15 jaar na haar dood dit nog kan laten horen. En deze week blééf in het teken van de zoektocht naar dit concert staan, want behalve de CD die er dan nu is dankzij het Harderwijks Christelijk Mannenkoor de Veluwse Zangers zoeken we ook nog de Video met het ruwe materiaal van dat concert. Er bestaat een video van de uitzending maar helaas zijn daar alleen de mannenkoren op te zien en geen solisten dus ook Vicki niet. Ik moet zeggen dat één mailtje naar de hele EO al veel info opleverde en ik hoop dat we uiteindelijk succes hebben. Zoeken is op zich wel heel leuk want je komt onverwachte mensen en dingen tegen en dat maakt zo’n week weer heel leuk.

Mocht er een lezer zijn die iets weet of heeft……add comments!!!!

Voor de verandering stond ik ditmaal op donderdagochtend vroeg de ramen van de auto te krabben ipv met een vliegende storm richting Hilversum te waaien. En die vrieskou was best lekker maar helaas we zijn weer gewoon in de herfst beland want het is alweer voorbij